با ما همراه باشید

استان ها

شیوع اعتیاد در خوزستان بالاتر از میانگین کشوری / تمایل به مصرف “کانابیس”

منتشر شده

در

شیوع اعتیاد در خوزستان بالاتر از میانگین کشوری / تمایل به مصرف "کانابیس"
عکس از آرشیو

دبیر شورای هماهنگی مبارزه با مواد مخدر خوزستان گفت: نرخ شیوع اعتیاد در خوزستان مقداری بالاتر از میانگین کشوری است که شیوع‌شناسی آن در حال انجام است و نتایج آن تا یکی دو هفته آینده مشخص می‌شود.

سرهنگ محمد صفری در نشست خبری که امروز (اول تیرماه) به مناسبت هفته مبارزه با مواد مخدر برگزار شد، اظهار کرد: همچنان برنامه‌های ما با محوریت مبارزه و پیشگیری از مواد مخدر در حال اجرا است. تهیه و تبادل تفاهم‌نامه با سازمان‌هایی که در حوزه مواد مخدر در حال فعالیت هستند، از برنامه‌های شورای هماهنگی مبارزه با مواد مخدر است.

به گزارش ایسنا، وی افزود: پیشگیری از اعتیاد، درمان، کاهش آسیب، توانمندسازی و صیانت از بهبودیافتگان، اولویت کاری ما در سال ۱۴۰۰ است که در این خصوص ساماندهی معتادین متجاهر از برنامه‌هایی است که از عید نوروز در سطح کشور و خوزستان در حال اجرا است.

دبیر شورای هماهنگی مبارزه با مواد مخدر خوزستان گفت: ساماندهی معتادین متجاهر در قالب نگهداری در اردوگاه ماده ۱۶ انجام می‌شود. همچنین استمرار طرح یاریگران زندگی با پوشش حدود ۳۰ درصد مدارس استان خوزستان، جزو طرح‌های مدون این ستاد است.

وی افزود: طرح یاریگران زندگی به منظور توسعه زندگی توام با سلامتی و نشاط، امید به آینده عاری از اعتیاد و مواد مخدر، با هدف پاکسازی محیطی اجتماعی، مداخله جامعه‌محور، مسئولیت‌پذیری اجتماعی و مشارکت مردم اجرایی شده است. این طرح، بیشتر در حوزه پیشگیری، در حال اجرا است.

صفری گفت: ستاد مبارزه با مواد مخدر توجه ویژه‌ای به مبارزه بی‌امان با بنیان‌های مالی قاچاقچیان مواد مخدر دارد. یکی از چهار شغل پردرآمد جهان، فعالیت در حوزه مواد مخدر است و ۷۰ درصد درآمد مواد مخدر، در حوزه توزیع است بنابراین یکی از انگیزه‌های قوی قاچاقچیان مواد مخدر، کسب درآمد است و در کشور جمهوری اسلامی ایران برای این کار، انگیزه‌های امنیتی و سیاسی زیادی نداریم.

وی با اشاره به تولید زیاد مواد مخدر صنعتی و سنتی در افغانستان، افزود: در این راستا معاونت مبارزه با پولشویی و بنیان‌های مالی قاچاقچیان، تشکیل شده است. با توجه به طولانی بودن مرزهای ایران با کشورهای همسایه، اقدامات عملیاتی و اطلاعاتی در حوزه شرق کشور و مرزها تقویت شده است.

دبیر شورای هماهنگی مبارزه با مواد مخدر خوزستان بیان کرد: پیگیری و اصلاح قانون مبارزه با مواد مخدر نیز انجام و قانون جدید آن تدوین شده است و به زودی تصویب خواهد شد.

صفری تصریح کرد: در رتبه‌بندی شوراهای مبارزه با مواد مخدر استان‌ها در سال ۹۹، خوزستان رتبه چهارم را کسب کرده است. امسال نیز استاندار خوزستان به عنوان یکی از استانداران سه استان فعال در حوزه جمع‌آوری معتادین متجاهر شناخته شده است.

وی با اشاره به ساماندهی فرآیند بررسی مواد مخدر و تجهیز آزمایشگاه مواد مخدر در خوزستان، گفت: در گذشته، مواد مخدر کشف‌شده در خوزستان برای آزمایش به استان‌های همجوار از جمله فارس منتقل می‌شد اما اکنون آزمایشگاه خوزستان فعال شده است.

دبیر شورای هماهنگی مبارزه با مواد مخدر خوزستان در خصوص کشفیات مواد مخدر، بیان کرد: وجود مواد مخدر منفی است اما دوستان در حوزه مقابله با مواد مخدر، تلاش خوبی داشته‌اند به گونه‌ای که در سال‌های ۹۸ و ۹۹ کشفیات مواد مخدر در خوزستان ۱۲ درصد افزایش یافته است.

وی افزود: متاسفانه بیشتر تولید، مربوط به مواد مخدر صنعتی است. بیش از حد متعارف شاهد افزایش تولید و کشف مواد مخدر صنعتی هستیم که نگران‌کننده است. این مساله به این دلیل است که کشور افغانستان در حال تبدیل شدن به قطب تولیدکننده مواد مخدر صنعتی است.

صفری بیان کرد: کمیته درمان، حوزه بیمه سلامت معتادان، حوزه فرهنگی، کمیته مشارکت‌ها، کمیته قضایی، کمیته شناسایی اموال و سازمان‌های مردم‌نهاد نیز از جمله کمیته‌هایی هستند که اقدامات خوبی در راستای مبارزه با مواد مخدر انجام داده‌اند.

وی افزود: با توجه به نرخ شیوع مواد مخدر، خوزستان یکی از استان‌های پیشرو در انجام اقدامات پیشگیری و مبارزه با مواد مخدر است که در این راستا محلی برای درمان، ساماندهی، نگهداری و حرفه‌آموزی بانوان معتاد راه‌اندازی خواهد شد. در خصوص اختصاص اعتبارات به NGOها و سازمان‌های مردم‌نهاد نیز کارهای خوبی انجام شده که امسال، بیشتر و هدفمندتر انجام خواهد شد.

دبیر شورای هماهنگی مبارزه با مواد مخدر خوزستان گفت: نرخ شیوع اعتیاد در خوزستان مقداری بالاتر از میانگین کشوری است که شیوع‌شناسی آن در حال انجام است و نتایج آن تا یکی دو هفته آینده مشخص می‌شود.

وی تصریح کرد: همچنین استقبال به مصرف کانابیس وجود دارد که این مساله به این دلیل است که برخی اعتقاد دارند ممکن است گل اعتیاد آور نباشد در حالی که اعتیادآور است.

صفری گفت: استان خوزستان از نظر گردش مالی مواد مخدر در رده دوم کشور است. خوزستان، بیشتر در حوزه جابه‌جایی مواد مخدر و قاچاق آن به کشورهای همسایه فعال است که در وجهه بین‌المللی، خوب نیست.

وی افزود: هیچ اثر و نشانه‌ای از نیت سیاسی یا امنیتی در حوزه مواد مخدر نداشته‌ایم اما ممکن است به جای مواد مخدر قاچاق‌شده به کشورهای همسایه، اسلحه وارد شود که خطرساز است و در معضلات اجتماعی نقش دارد.

دبیر شورای هماهنگی مبارزه با مواد مخدر خوزستان تصریح کرد: زنان معتاد خوزستان کمتر از ۰.۸ درصد مجموع معتادان هستند یعنی آمار زیاد قابل توجهی نیست. با توجه به بافت عشیره‌ای و عشایری خوزستان، اعتیاد در زنان این استان کمتر بروز می‌کند.

وی افزود: خوزستان مانند استان‌های دیگر نیست که اگر یک زن معتاد شود، از منزل بیرون برود و در جامعه سرگردان شود زیرا در خوزستان، حمایت‌های خانوادگی بیشتر است.

منبع:ايسنا

ادامه مطلب
برای افزودن دیدگاه کلیک کنید

یک پاسخ بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

اجتماعی

جادویی که عصاسفیدها را درگیر دنیای دیگری می‌کند

منتشر شده

در

توسط

جادویی که عصاسفیدها را درگیر دنیای دیگری می‌کند

 شاید یکی از مهمترین دلخوشی‌ها و تفریح‌های عصا سفیدان نابینا و کم بینا، موسیقی باشد و یادگیری سازهای مختلف و آواز خواندن نیز امیدی برای برقراری ارتباط با دنیای بینایان را برایشان فراهم کند. موسیقی، جادویی است که عصاسفیدان را درگیر دنیای دیگر و ورای ذهنیت‌های ترحم آمیز می‌کند

مشکلات زندگی شهرنشینی برای نابینایان و کم بینایان در شهر اولین‌ها تمامی ندارد. از عدم مناسب سازی محیط شهر گرفته تا نحوه برخورد و رفتار ترحم آمیز مردم با این قشر، تنها گوشه‌ای از محدودیت‌های تردد در سطح شهر و زندگی بین مردم بینا را برای عصا سفیدان شامل می‌شود.
در کنار این موارد اما می‌توان گفت که وجود حتی یک مرکزی برای حمایت از نابینایان و کم بینایان، الزامی است که نیازمند حمایت بی دریغ مسئولانه است.
تنها موسسه‌ای که فقط در تبریز اقدام به حمایت‌های آموزشی، تحصیلی و معیشتی و برگزاری انواع کلاس‌های هنری و به خصوص موسیقی بدون دریافت حتی ریالی می‌کند، بصیر است. از اساتید توانمند دانشگاهی گرفته تا اساتید مطرح ساز و آواز، علم و دانش خود را در اختیار نابینایان و کم بینایان قرار می‌دهند.
اما این موسسه که تنها از طریق کمک‌های مردمی فعالیت می‌کند و در تلاش است تا تمامی حمایت‌های لازم را از نابینایان و کم بینایان انجام دهد، نور امیدی برای شکوفایی استعدادهای آن‌ها شده است، از مشکا ساختاری رنج می‌برد.
هر نابینایی که از نقاط مختلف استان نیاز به حمایت برای تحصیل و پیشرفت داشته باشد، به این موسسه سر می‌زند و حتی به گفته‌ی مدیرعامل این موسسه، دختر نابینایی از نقاط محروم استان که حتی تا سن ۲۰ سالگی اندک سوادی نداشته اما با حمایت مالی این موسسه توانسته بدون پرداخت هزینه‌ای تحصیلش را آغاز کند و امسال بتواند در کنکور سراسری قبول شود. این دختر حتی اکنون به شعر و شاعری روی آورده و در فکر چاپ کتابی برای خود است.
ساختمان موسسه بصیر در مکان مناسبی واقع شده و از طریق مسیر اتوبوس و بی آر تی  دسترسی به آن خوب است، اما خود این ساختمان، متراژ مناسبی جهت حضور تعداد بالای نابینایان را ندارد. به طوری که حتی گروه ۲۰ نفره نقاره زنی نابینایان نمی‌توانند همزمان در یک روز تمرین کنند. از طرفی حضور در میان منازل مسکونی، باعث رنجش همسایگان از صداهای تمرینات موسیقی در این موسسه شده است.
کودکان، نوجوانان و جوانانی که در این موسسه درس موسیقی فرا می‌گیرند و سایر افرادی که در کلاس‌های مختلف دیگری شرکت می‌کنند، اکنون تنها یک خواسته دارند و می‌خواهند مکان بهتری برایشان فراهم شود.
تنها مکان بزرگ برای برگزاری کلاس‌های نابینایان این موسسه، طبقه زیرزمین ساختمان است که در آن هم نهایت ۱۰ نفر بتوانند به سختی حضور داشته باشند. در این طبقه زیر زمین، کلاس‌های موسیقی، چرم دوزی، صنایع دستی و سایر کلاس‌ها برای نابینایان برگزار می‌شود و می‌توان گفت که متاسفانه شرایط فیزیکی این محل نه تنها برای نابینایان مناسب نیست بلکه برای حضور افراد بینا نیز مشکل دارد.

رامین خدابخش یکی  از کم بینایان متولد ۸۰ این موسسه است که با استعداد خارق العاده خود، در حال طی کردن مسیر موسیقی و آواز است. او اکنون دانشجوی ترم سه رشته موسیقی بوده و کم بینایی‌اش از سال ۸۴ آغاز شده است.
می‌گوید: ما به عنوان افرادی که مشکل بینایی داریم، قطعا با برخی محدودیت‌ها در زندگی روبه رو می‌شویم. نمی‌توانیم همانند سایر افراد در سطح شهر تردد کنیم یا از خدمات مختلف به راحتی استفاده کنیم.
او ادامه می‌دهد: چگونگی خروج از این محدودیت‌ها و حصارهایی که دور یک فرد نابینا و کم بینا وجود دارد، اعتماد به نفس است. این‌که یک نابینا از این محدودیت‌ها چگونه عبور کند و با سختی‌ها مجادله کند، به اعتماد به نفسش باز می‌گردد.
رامین می‌افزاید: من این پشتکار را در وجود خود می‌بینم و تلاش و مجادله‌ای که در گذر از محدودیت‌هایم صرف کردم را هیچگاه فراموش نمی‌کنم.
او با تاکید بر این‌که تاکنون هیچ محدودیتی از بابت تحصیلات نداشتم، اظهار می‌کند: تا کلاس چهارم ابتدایی در مدرسه عادی تحصیل کردم و بعد از آن وارد مدرسه استثنایی شدم. شاید تنها سختی من در این دوران به یادگیری خط بریل برمی‌گردد.
او با بیان این‌که دلیل ورودش به عرصه موسیقی، علاقه بی حد و اندازه‌ به این حوزه است، می‌افزاید: از کودکی و از زمانی که به یاد داشتم با موسیقی بزرگ شدم. تنها زمانی که موسیقی گوش می‌کردم وارد دنیای دیگری می‌شدم که پر از نور بود.
دید خودم را در موسیقی پیدا کردم
این هنرمند کم بینای جوان می‌گوید: من با موسیقی زندگی می‌کنم و به عنوان یک کم بینا، دید خودم را در موسیقی پیدا کردم.
او با بیان این‌که موسیقی غذای روح است و برای یک کم بینا و نابینایی که دید ندارد، حس و حال دیگری را می‌بخشد، ادامه می‌دهد: موسیقی برایم، دلیل زندگی و امید به آینده شده است و اصلا قابل توضیح نیست که در زمان غرق شدن در این جادو چه احساسی پیدا می‌کنم.
اصلی ترین رقیب انسان، خودش است
او می‌گوید: اصلی ترین رقیب هر انسان، حتی انسان نابینا، خودش است. می‌دانم محدودیت‌هایی که امروز مسیر زندگی من را در رسیدن به اهداف بزرگ سد کرده است، بعد از ۱۰ سال به آوانتاژی تبدیل می‌شود و نتیجه تلاش من را نشان خواهد داد. ۱۰ سال دیگر خودم را هنرمند وطنم می‌بینم که در جامعه خواهم توانست به هم نوعانم انجام وظیفه کنم.
رامین خاطرنشان می‌کند: اگر اکنون بخواهم چیزی را در دنیا تغییر دهم، دیدگاه مردم نسبت به کم بینایان و نابینایان است. مردم عادی، بسیار جزئی با این افراد برخورد می‌کنند و بیشتر حس ترحم و دلسوزی از خود نشان می‌دهند چرا که احساس می‌کنند یک نابینا فقط در محدودیت و رنج قرار دارد، اما این تفکر اشتباه است و هر نابینایی، استعداد و توانایی خاصی دارد.
او در خاتمه با اشاره به کمک‌ها و حمایت‌هایی که موسسه  بصیر از نابینایان و کم بینایان داشته، می‌گوید: ما در تمرین خود با کمبود جا مواجه هستیم. حیف است که با پتانسیلی که در این موسسه وجود دارد، در مضیقه مکان باشیم‌.

محمد جاوید نیز یکی از دانش آموزان پایه دهم عضو این موسسه است که علاوه بر استعداد و توانایی خاصی که در حوزه تحصیل دارد، در زمینه موسیقی و خوانندگی و به خصوص تلاوت و قرائت قرآن، فعالیت جدی دارد.
علاقه وصف ناپذیری به موسیقی و قرآن دارم/این دو تنها راه ارتباطی با دنیای اطرافم است
او در گفت‌وگو با ایسنا، می‌گوید: علاقه‌ای وصف ناپذیری به عرصه موسیقی و قرآنی دارد به طوری که از هیچکدام نمی‌توانم دست بکشم.
او ادامه می‌دهد: حس و حال عجیب و بسیار خوبی در زمان آواز خواندن متون موسیقی برایم ایجاد می‌شود که قابل توضیح نیست. موسیقی و قرآن هم‌چون طنابی تنها راه ارتباط با دنیای اطرافم شده است.
بصیر، تنها مرکز در تبریز که بدون چشمداشتی به نابینایان خدمات می‌دهد
مادر محمد در این راستا در خصوص این موسسه، اظهار می‌کند:  موسسه بصیر، تنها مرکز در تبریز است که به نابینایان بدون چشمداشتی خدمات می‌دهد. هر زمانی که یک فرد نابینا یا کم بینا در زمینه‌های مختلف تحصیلی و آموزشی به مشکل بربخورد یا نیازمند تفریح و برخی کلاس‌های دیگر باشد، موسسه بصیر تمامی نیازهای او را بدون دریافت هزینه و گاه تقبل پول به فرد نابینای نیازمند برطرف می‌کند.
او با بیان این‌که شاید اغراق به نظر برسد اما واقعا این موسسه، تنها مکانی است که پسرم بدون مشکل می‌تواند در کلاس‌هایش شرکت داشته باشد، خاطرنشان می‌کند: تنها مشکل ما در این زمینه، محدودیت در اجرای کلاس و برنامه‌ها است. به خاطر کمبود فضا، کلاس‌ها با تعداد اندکی برگزار می‌شود و در واقع زمان برای تدریس نیز در این راستا کم می‌آید.
او می‌گوید: در آموزشگاه‌های عادی سطح شهر به خصوص حوزه آموزشی، وقتی می‌فهمند پسرم شاگرد اول کلاسش است، مشتاق حضور فرزندم در کلاس‌هایشان می‌شوند اما وقتی می‌بینند محمد نابینا است، می‌گویند بروید بعدا تماس می‌گیریم و بعدا دیگر سراغی نمی‌گیرند. این موسسه در تبریز تنها مرکزی است که نابینایان را با اشتیاق قبول می‌کند و خدمات رایگان ارائه می‌دهد.

مهدی رفعتی، معلم روشندل مدرسه نابینایان مردانی آذر تبریز و مدیرعامل موسسه بصیر که خود هنرمند عرصه پیانو است، به ایسنا می‌گوید: ما در موسسه بصیر فضا برای تدریس نداریم. بزرگترین محیطمان جهت تدریس، تنها زیرزمین ساختمان است  که آن هم باز گنجایش زیادی ندارد و تمرین موسیقی در این محل نیز صحیح نیست زیرا صدای صحیح درنمی‌آید.
مسئولان، صدای نابینایان را نمی‌شنوند
او می‌افزاید: وجود این موسسه فعال هنری برای نابینایان بهتر از نبودن است، ولی متاسفانه هیچ گونه حمایت یه خصوص معنوی از سوی ارگان‌های مختلف از این موسسه انجام نمی‌گیرد و مسئولان صدای نابینایان را نمی‌شنوند و به بهانه‌های مختلف از زیر بار در می‌روند.
او در ادامه با اشاره به موفقیت‌های این موسسه در عرصه موسیقی، اظهار می‌کند: یک گروه نقاره زنی و ریتم توازی آذری متشکل از ۲۰ نابینا به همراه تعدادی افراد دیگر که هماهنگی آن‌ها در نوع خود بی نظیر است، با مدیریت ایوب پاشنگ، از موسیقی‌دانان بزرگ و مطرح به صورت کاملا رایگان و فداکارانه آموزش می‌بینند.
رفعتی خاطرنشان می‌کند: به دلیل نبود فضا برای تمرین، پیش از کرونا، مکانی را اجاره کردیم اما در طول دو سال گذشته به خاطر محدودیت‌های کرونایی، مجوزی برای ما داده نمی‌شود و الان نیز مجبوریم برای رعایت فاصله گذاری اجتماعی در گروه‌های کوچک تمرین کنیم.

او با بیان این‌که مشکل اصلی دیگرشان، اذیت کردن صداهای تمرین موسیقی برای همسایگان است، می‌گوید: کلاس ویالن نوازی با هشت نفر از نابینایان توسط استاد امیر مصور به صورت تک نوازی تشکیل می‌شود. استاد مصور نیز به صورت افتخاری در این موسسه تدریس می‌کنند و علاوه بر درس موسیقی، مهندس مکانیک و صنعتگر هستند.
او با اشاره به تشکیل گروه همخوانی نابینایان زیر ۱۰ سال زیر نظر استاد سعیدی در این موسسه، می‌افزاید: گروه همخوانی کر نیز برای نابینایان علاقه مند به آواز در این موسسه تشکیل شده و بنده رهبری آن را برعهده دارم.
این معلم روشندل ادامه می‌دهد: کلاس‌های متفرقه‌ نیز برای سازهای گیتار، پیانو و ارگ برای علاقه مندان عزیز تشکیل می‌شود. با یک آکادمی موسیقی نیز ارتباط داریم که تعدادی از نابینایان تحت پوشش آن قرار گرفته و به صورت افتخاری، درس آواز به کودکان تدریس می‌کنند.
او که خود در حوزه پیانو و آواز فعالیت دارد، می‌گوید: موسیقی، عشق، زندگی و حیات و جریان است. یک فرد نابینا نمی‌تواند زیبایی دیداری را درک نکند اما هر چقدر که بتوانیم روح و روان او را بیشتر نوازش دهیم و زیبایی‌ها را القا و انتقال دهیم، می‌توانیم به موفقیتش کمک کنیم.
شهرداری تبریز در حق نابینایان کوتاهی می‌کند
او در ادامه با بیان این‌که شهرداری تبریز در حق نابینایان کوتاهی می‌کند، تاکید می‌کند: عاجزانه از  مسئولان شهری خواهشمندیم که یک مکان مناسب برای نابینایان این موسسه ترتیب دهند. چرا که تنها مرکز فعال شهر تبریز برای نابینایان، موسسه بصیر است. مسئولان شهری چندین بار قول دادند تا در این راستا به ما کمک کنند اما تاکنون اجرایی نشده است.
مدیرعامل این موسسه با گلایه مندی از بی توجهی نهادهای اجرایی به خواسته‌های نابینایان به خصوص در اجرای قانون جامع حمایت از حقوق معلولان، می‌افزاید: برخی علاقه مند به پیشرفت نابینایان نیستند و بر سر راه آن‌ها سنگ اندازی می‌کنند و ارگان‌های مختلف بدون هیچگونه توجه به مجموعه‌ی نابینایان، کار خود را انجام می‌دهند.
باید جلوی موانع پیشرفت نابینایان گرفته شود
او با تاکید بر این‌که باید جلوی سد و موانع پیشرفت نابینایان گرفته شود، ادامه می‌دهد: در اصفهان بالغ بر ۹ مجموعه برای نابینایان وجود دارد که همگی آن‌ها از امکانات کافی برخوردار هستند، در حالی که در تبریز فقط گفته می‌شود یک تشکل نابینایان می‌تواند خدمات دریافت کند که آن هم از سالی به سال دیگر، هیچ فایده‌ای به جز از لحاظ معیشتی برای نابینایان ندارد.
او می‌افزاید: اولین مدرسه نابینایان کشور در تبریز بنا شده اما امروز عقب مانده ترین شهر از بابت حمایت‌های دولتی و سازمانی برای نابینایان هستیم.
رفعتی متذکر می‌شود: اگر امروز نابینایان تبریزی و حتی سطح استان می‌توانند فعالیت کنند و موفق شوند، به جرئت می‌توان گفت که فقط موسسه بصیر است که برایشان از جزوات درسی گرفته تا کلاس‌های تقویتی و تفریحی برگزار می‌کند.
او با اشاره به تحصیل تعدادی از نابینایان تبریزی در سطح دکتری، می‌گوید: نباید بگذاریم که فرهیخته ترین قشر معلولان از تحصیل و پیشرفت باز بماند.
در ادامه هادی حیدری، از اعضای هیات مدیره این موسسه که امروز دانشجوی دکترای رشته حقوق در دانشگاه تهران است، به ایسنا می‌گوید: موسسه بصیر، تاثیر ۹۹ درصدی در تحصیل بنده داشته است.
او ادامه می‌دهد: اگر من در کنکور سراسری رتبه زیر ۱۰۰۰، در کنکور ارشد رتبه دو رقمی و در کنکور دکتری رتبهذتک رقمی کسب کردم، همگی زیر سایه کمک‌های بصیر بوده است. من و امثال من در این موسسه، از بهترین اساتید تحصیلی بهره مند می‌شویم و بستری که در اینجا فراهم است، شاید در شهرها و موسسات دیگری به سختی پیدا شود.
او می‌گوید: از ۹۰۰ نابینای عضو این موسسه، نزدیک به ۳۰۰ نفر دانش آموز و دانشجو هستند که تمامی نیازهای تحصیل و … آن‌ها در این موسسه برطرف می‌شود.
بر اساس این گزارش، اختصاص یک محیط مناسب برای خدمات دهی به قشر نابینا شاید تنها کمک بزرگی می‌تواند باشد که مسئولان شهری تبریز می‌توانند برای این افراد داشته باشند.
نباید به راحتی از پتانسیل‌ها و ظرفیت‌های بزرگ خیران نیک اندیش شهر غافل شویم، بلکه باید با همکاری مسئولان و خیران از نابینایان شهرمان دستگیری کنیم تا آینده‌ای بهتر برای پیشرفت و شکوفایی استعدادهای آن‌ها رقم زنیم‌.


منبع: ايسنا

ادامه مطلب

اخبار

محیط‌زیست خرم‌دره و چالشی به نام کمبود محیط‌بان

منتشر شده

در

توسط

محیط‌زیست خرم‌دره و چالشی به نام کمبود محیط‌بان

 کارشناس پایش اداره حفاظت محیط‌زیست خرم‌دره گفت: این شهرستان با کمبود محیط‌بان برای حفاظت از محیط‌زیست مواجه است.

حسین کاظمی در گفت‌وگو با ایسنا، با اشاره به وسعت ۴۰۷ کیلومترمربعی خرم‌دره، اظهار کرد: این شهرستان دارای ۲۶ روستا است که از این تعداد پنج روستا فاقد سکنه بوده و دارای یک بخش، یک شهر و دو دهستان است.
وی با بیان اینکه میانگین فعال محیط‌بانان برای هر ۵۰۰۰ هکتار یک نفر آماده به خدمت طبق استانداردهای جهانی است، عنوان کرد: با توجه به وسعت خرم‌دره در این شهرستان باید هشت محیط‌بان آماده به خدمت فعال باشند که در حال حاضر پنج محیط‌بان در عرصه حفاظت از محیط‌زیست خرم‌دره مشغول به کار هستند.
این مسئول تاکید کرد: کمبود محیط‌بان در خرم‌دره در حالی است که این محیط‌بانان مناطق آزاد شهرستان و حتی قسمتی از منطقه شکار ممنوع خراسانلو را که بخشی از آن در روستاهایی مانند انجلین، ویستان، اسلام‌آباد، پلاس، الوند، خلیفه‌لو و آرانج واقع شده است را نیز پایش می‌کنند.
وی با اشاره به اینکه تقریباً یک پنجم منطقه شکارممنوع خراسانلو در خرم‌دره واقع شده است، ادامه داد: از مهم‌ترین گونه‌های شاخص حیات‌وحش در این مناطق می‌توان به خرس، آهو، پلنگ، گرگ، روباه، خرگوش و گراز اشاره کرد.
کاظمی با یادآوری اینکه از مهم‌ترین گونه‌های پرندگان منطقه نیز می‌توان به کبک، عقاب طلایی، ساری‌گپه، کرکس، قرقی، سیاه‌گوش و دلیچه اشاره کرد، یادآور شد: در حال حاضر در این منطقه ۱۳ نوع پستان‌دار و ۲۲ گونه پرندگان در حال زندگی هستند.
وی با اشاره به اینکه پوشش گیاهی مراتع خرم‌دره به علت چرای بی‌رویه دام‌ها مقداری فقیر شده است، تصریح کرد: از مهم‌ترین پوشش‌های گیاهی منطقه نیز می‌توان به چوبک، بومادران، گون، کلاه میرحسن و سیاه‌تلو اشاره کرد.
کاظمی با یادآوری اینکه این شهرستان فاقد واحد محیط‌بانی مستقل است، خاطرنشان کرد: یک واحد محیط‌بانی در منطقه شکارممنوع خراسانلو در حال فعالیت است که علی‌رغم تجهیزات و امکانات کم، این مناطق شبانه‌روزی پایش می‌شوند.
منبع: ايسنا

ادامه مطلب

اخبار

جهش تند مازندران در مسیر “خشکسالی”

منتشر شده

در

توسط

جهش تند مازندران در مسیر "خشکسالی"

 تصور کنید، روزی، دیگر، مازندران به دلیل خشکسالی شدید، کمبود آب و نبود زیرساخت‌های لازم، مقصد سفرهای مسافران نباشد یا اینکه به جای آب و هوای معتدل، با یک استان خشک و آلوده رو به رو ‌می‌شوید، این تصور آنچنان سخت و بعید به نظر می‌رسد که شاید در نگاه اول، بگویید “چقدر این نگاه سخت‌گیرانه و بدبینانه” است یا اینکه مگر می‌شود مازندران سرسبز، به یک ویرانه خشک تبدیل شود؟

موضوع اینجا است، هر کسی که یکبار آب و هوای مازندران را تجربه کرده باشد، به طور قطع، این تصور را رد می‌کند و با خود می‌گوید “مگر می‌شود جنگل‌های بکر هیرکانی، دریای خزر، کوه‌های زیبای کوهستانی و شالیزارهای بی‌نظیرش را داشت و خشک شد”.
متاسفانه بر اساس آمار و اطلاعات منتشر شده و اظهارات اساتید دانشگاه و مسئولان، باید گفت بله، مازندران در مسیر خشکسالی قرار دارد و نباید به چند قطره بارانش، به جنگل‌های در حال نابودی‌اش و به شالیزارهای در حال تغییر کاربری‌اش دل بست.
بنابر به گزارش روابط عمومی شرکت آب منطقه ای مازندران، میزان آورد رودخانه های مازندران، نسبت به دوره شاخص بلندمدت کاهش 24 درصدی را نشان می دهد و علت کاهش این رواناب ها در یک سال گذشته کاهش میزان بارندگی ها است.
طبق گزارش واحد مطالعات پایه منابع آب این شرکت، میزان بارندگی تجمعی حوزه آبریز رودخانه های استان از اول مهر سال ۹۹ تا ۳۱ شهریور ۱۴۰۰ که یک سال آبی را تشکیل می دهد ، ۵۵۹ میلی متر بود نسبت به سال آبی پیش از آن کاهش ۲۳ درصدی دارد. کاهش بارندگی در این بازه زمانی در مقایسه با دوره شاخص بلند مدت نیز ۱۲ درصد کاهش یافت.

واحد مطالعات شرکت اعلام کرده است که در پی کاهش بارندگی ها، حجم روان آب های هر هفت رودخانه دائمی و مهم استان شامل نکارود، تجن ، تالار ، بابلرود ، هراز ، چالوس و چشمه کیله ۲ هزارو ۱۷۸میلیون مترمکعب بوده است که نسبت به مدت مشابه سال آبی قبل ۴۵درصد کاهش داشته است.
بررسی آماری در سال آبی گذشته رودخانه های دائمی و مهم مازندران نشان می دهد که حجم آبدهی چهار رودخانه نکا رود،  تجن، تالار و هراز نسبت به مدت مشابه آبی گذشته نصف شده است به گونه ای که میزان روان آب نکارود با حجم آبدهی ۶۹ میلیون متر مکعب نسبت به سال گذشته ۶۰ درصد کاهش دارد، تجن با ۲۱۴ میلیون متر مکعب شاهد کاهش ۶۶ درصدی آبدهی بوده است. میزان کاهش روان آب تلار با ۱۹۸میلیون متر مکعب ۵۳ درصد و رودخانه هراز با حجم آبدهی ۶۰۴ میلیون متر مکعب حدود ۵۰ درصد بوده است.
حجم آبدهی رودخانه بابلرود در سال آبی گذشته ۳۳۱ میلیون مترمکعب بود که نسبت به یک سال قبل از آن کاهش ۳۴ درصدی نشان می دهد. رودخانه چالوس هم در سال آبی گذشته ۳۹۲میلیون متر مکعب آبی دهی داشت که کاهش ۳۸ درصدی نسبت به سال قبل از آن دارد و میزان روان آب چشمه کیله هم ۳۶۹ میلیون متر مکعب بود که کاهش ۱۱ درصدی را نسبت به یک ساله قبل نشان می دهد.
فرهاد خلردی مدیر دفتر مطالعات پایه منابع آب شرکت آب منطقه ای مازندران با بیان اینکه سال آبی ۱۳۹۹- ۱۴۰۰ یکی از خشکسال ترین سال آبی استان طی یک دهه اخیر بوده، گفت: اگرچه بارندگی های امسال در زمان فعالیت های کشاورزی به عنوان بارش های به هنگام مورد استفاده قرار گرفت اما دلیل اصلی کاهش دبی آب، بارش ها غیر موثر بوده یعنی بارندگی در ارتفاعات که رودخانه ها باید از سرچشمه ها تغذیه شوند، کمتر بود.
وی یکی از راهکارهای برون رفت از مشکلات خشکسالی و مدیریت روان آب رودخانه ها را ایجاد سازه های تنظیم کننده بویژه ساخت سد دانست و افزود: ساخت سدهراز بر روی این روخانه به عنوان مهم ترین و بزرگ ترین حوزه آبریز در منطقه مرکزی استان بسیار مهم است.

وی با اظهار این که ساخت سد گلورد بر روی نکارود از اهمیت خاصی برای کشاورزی منطقه برخوردار است و تاثیر زیادی هم تاکنون داشته است ، بر ضرورت تکمیل طرح های جانبی این سد و آبگیری کامل آن تاکید کرد و گفت : با توسعه سازه های ذخیره آب، می توان روان آب های رودخانه ها را مدیریت و سفره‌های زیر زمینی را تقویت کرد.
مدیر دفتر مطالعات پایه منابع آب شرکت آب منطقه ای مازندران ظرفیت ذخیره آب پشت ۱۱ سد بزرگ را ۴۴۲ میلیون متر مکعب برآورد کرد و اظهار داشت : در حال حاضر ۱۴۱ میلیون متر مکعب معادل ۳۲ درصد پشت این سد ها آب وجود دارد که این مقدار نسبت پایان سال آبی گذشته  حدود ۳۰ درصد کمتر است.
از سوی دیگر، کارشناسان معتقد هستند، مازندران به علت شرایط اقلیمی  و اراضی حاصلخیزش  قطب اصلی کشت برنج در کشور محسوب می‌شود اما به علت کاهش نزولات آسمانی و افزایش دمای هوا  در این سال‌ها با معضل جدی کمبود آب مواجه است و برخی از اراضی تحت کشت برنج به علت کمبود آب خشک شده و خساراتی برای کشاورزان مازندرانی به وجود آورده است.
همچنین این خشکسالی‌ها بروی زیستگاه پرندگان و موجودات آبزی نظیر آب بندان لپو زاغمرز بهشهر تاثیرات مخربی دارد.
ایجاد سدها در مسیل رودخانه ها از دیگر مشکلاتی است که مازندران با آن دست پنجه نرم می‌کند. سد گلورد منطقه هزار جریب بهشهر که از اهداف ساخت آن جبران کمبود آب در سال‌های خشک و همچنین مانع ایجاد سیلاب در منطقه بود، پس از سال‌ها به روی رودخانه نکارود ساخته شد اما نه تنها مشکل کم آبی منطقه را حل نکرد بلکه باعث  خشک شدن رودخانه‌ها و آب بندان‌های منتهی به رودخانه‌ها شده است مضاف به اینکه ساخت اینگونه سدها  مستلزم از بین بردن جنگل‌ها و یا روستاهای قدیمی  با اصالتی می‌شود که بعد از ساخت سد نه تنها هیچ‌ بهره‌ای از ساخت سد نبرده‌اند بلکه باعث از بین رفتن زمین‌های شالیزاری کنار رودخانه و یا چراگاهای دام‌هایشان شده است.

این کارشناسان به آب بندان لپو زاغمرز بهشهر به عنوان یکی از قربانیان سد گلورد نام می‌برند، آنها معتقد هستند با بسته شدن این سد و خشکی رودخانه نکارود موجب کاهش حجم ورودی آب به این آب بندان شده است.
این آب بندان سال‌ها قبل که وسعت بسیار کمتری داشت و زیستگاه پرندگان محسوب می‌شد توسط روستاییان منطقه  زاغمرز جهت مصارف کشاورزی وسعت بیشتری پیدا کرد.

آب بندان لپو تا قبل از احداث سد گلورد با مشکل کمبود آب مواجه نبود ولی در حال حاضر به علت کمبود آب در حال خشک‌شدن است  و اندک آب آن توسط کشاورزان جهت کشت برنج  زمین‌های همجوار آب‌بندان با استفاده از موتورهای آب تخلیه می‌شود و آسیب جدی به این آب بندان که یکی از زیستگاهای پرندگان و جانوارن آبزیست وارد کرده است.
در هر صورت، به نظر می‌رسد مازندران در مسیر خشکسالی با سرعت زیاد در حال حرکت است و اگر راهی درست و منطبق با نگاه کارشناسی و علمی برای خروج از این بحران دیده نشود، بعید نیست که سال‌های آینده، شاهد مازندرانی “خشک” باشیم.
منبع: ايسنا

ادامه مطلب

برترین ها