با ما همراه باشید

محیط زیست

اصرار به «انتقال سردرگم» آب در کشور

منتشر شده

در

اصرار به «انتقال سردرگم» آب در کشور

بحث‌های انتقال آب از خلیج فارس به فلات مرکزی در حالی طی روزهای اخیر داغ شده که یک کارشناس آب ضمن تشریح انتقاداتی که متوجه این طرح است، می‌گوید: انتقال آب به استان‌هایی که در فواصل دور از خلیج فارس، در فلات مرکزی قرار دارند علاوه‌ بر اینکه هزینه‌ زیادی دارد موجب آسیب‌های زیست محیطی متعددی می‌شود.

 صحبت انتقال آب از دریاها به مناطق کویری کشور سال‌هاست که به میان آمده؛ طرح‌های انتقال آب از دریای خزر، خلیج فارس و دریای عمان به فلات مرکزی مدت‌ها است که مدافعان و مخالفانی دارد اما حالا با روی کار آمدن دولت سیزدهم بحث انتقال آب به‌ویژه از خلیج فارس به فلات مرکزی با چنان جدیتی ‌در حال ‌پیگیری است که معاون اول رییس جمهوری – طی روزهای اخیر مشاور معاون اول رئیس جمهوری در امور پروژه های انتقال آب از دریا را منصوب کرد.

طرح ملی انتقال آب از خلیج فارس به فلات مرکزی که با مسئولیت وزارت صنعت، معدن و تجارت و همکاری برخی دیگر از دستگاه‌ها و بخش خصوصی اجرایی شد هرچند از سوی نهادهای اجرایی آن به منزله پیشرفت و گامی مثبت در جهت توسعه تلقی شد اما با انتقادات و حتی مخالفت‌هایی از سوی کارشناسان به‌ویژه کارشناسان حوزه آب و محیط زیست همراه شده است.

حالا مدتی است بحث انتقال آب از خلیج فارس به فلات مرکزی بار دیگر داغ شده است و مدافعان و مخالفان نیز مجدد واکنش‌هایی نسبت به این طرح داشته‌اند. علی‌اکبر محرابیان – وزیر نیرو – در سفر اخیر خود به استان فارس  اعلام کرد که یکی از اولویت‌های اصلی دولت سیزدهم، تامین آب فلات مرکزی ایران از طرق مختلف به‌ویژه اجرای طرح‌های انتقال آب از خلیج فارس است. او همچنین با اشاره به اینکه استان فارس یکی از اولین استان‌ها در تخصیص منابع برای اجرای طرح انتقال آب از خلیج فارس است، گفته است که طی جلسات برگزار شده با نمایندگان مردم فارس، تخصیص اولیه تا ۴۰۰ میلیون مترمکعب افزایش یافته است و  قرار شده طرح انتقال آب از خلیج فارس از طریق سه کریدور شرقی، غربی و مرکزی انجام شود.

محسن موسوی خوانساری – کارشناس آب با اشاره به موضوع انتقال آب از خلیج فارس که به‌تازگی مورد توجه جدی مسئولان قرار گرفته است، می‌گوید: در اینکه طرح‌های انتقال آب و هرنوع ‌پروژه عمرانی دیگر لطماتی به محیط زیست وارد می‌کند شکی نیست اما آنچه در زمینه انتقال آب از خلیج فارس به فلات مرکزی مورد انتقاد جدی کارشناسان است، فواصل زیاد در نظر گرفته شده در چنین طرح‌هایی است.

این کارشناس آب اضافه می‌کند: شیرین‌سازی و انتقال آب به فواصل نزدیک و متوسط مانند استان‌های ساحلی خلیج فارس از جمله بوشهر و هرمزگان یا حتی استانی مانند کرمان هرچند مشکلات زیست‌محیطی متعددی را به وجود می‌آورد اما انتقال آب به استان‌هایی که در فواصل دورتری قرار دارند علاوه‌بر اینکه هزینه‌ها را دوچندان می‌کند، آسیب‌های زیست محیطی را نیز بیشتر می‌کند بنابراین تاکیدمان بر این است که طرح‌های انتقال آب باید حساب شده مطرح و اجرایی شوند.

او همچنین بااشاره به انتصاب مشاور معاون اول رئیس جمهوری در امور پروژه‌های انتقال آب از دریا و رونوشت این حکم انتصاب می‌گوید: تجارب مربوط به انتقال آب از طریق ایستگاه پمپاژ و خطوط انتقال آب در دست وزارت نیرو و تجارب مربوط به صدور مجوزهای زیست‌محیطی چنین طرح‌هایی در اختیار سازمان حفاظت محیط زیست است اما متاسفانه در حکم اخیر نه تنها رونوشت به وزارت نیرو به‌عنوان یکی از ذی‌نفعان و ذی‌صلاحان اصلی این ‌پروژه‌ها ارسال نشده است بلکه به سازمان حفاظت محیط زیست به‌گونه‌ای اشاره شده که گویی این سازمان باید و حتما مجوزهای لازم در این زمینه را تایید و صادر کند.

این دکترای تاسیسات آبی همچنین تاکید کرد که در این پروژه باید از افراد دارای تخصص و تجربه در این حوزه استفاده شود.

موسوی با اشاره به شیرین‌سازی و انتقال آب از خلیج فارس به استان اصفهان می‌گوید: در حالی برخی مسئولان بر انتقال آب از خلیج فارس به استانی مانند اصفهان ‌پافشاری می‌کنند که در حال حاضر ۱۰۰ میلیون متر مکعب آب از سرشاخه‌های زاینده رود با وجود تمام معضلات زیست‌محیطی که استان اصفهان و تالاب گاوخونی با آن دست و ‌پنجه نرم می‌کنند، به استان یزد منتقل می‌شود.

او اضافه می‌کند: مسیر انتقال آب از خلیج فارس به اصفهان از استان یزد می‌گذرد و به نظر می‌رسد که اقدام منطقی، انتقال آب از خلیج فارس به استان یزد و متوقف کردن انتقال آب از استان اصفهان به یزد باشد.

این کارشناس آب به اقدامات مشابه دیگری در زمینه طرح‌های انتقال‌ آبی که نه صرفه اقتصادی و نه توجیه منطقی و زیست محیطی دارند اشاره و اظهار می‌کند: سد میناب واقع در شهرستان میناب استان هرمزگان مشکلات متعددی از جمله معضل فرونشست را برای مناطق وسیعی در ‌پایین دست ایجاد کرده است چراکه بخش اعظمی از آب ‌پشت این سد به بندرعباس منتقل می‌شود. حال این ‌پرسش مطرح می‌شود که بهتر نیست به‌جای انتقال آب از سد میناب به بندر عباس، این انتقال از مبدا خلیج فارس صورت گیرد تا این حجم از فرونشست و تخریب در ‌پایین دست سد میناب به‌بار نیاید؟

موسوی همچنین به طرح طولانی‌ترین خط انتقال آب در مناطق حاشیه خلیج فارس که آب را از سد کوثر واقع در شهرستان گچساران استان کهگیلویه و بویر احمد تا حاشیه خلیج فارس منتقل می‌کند اشاره می‌کند و می‌گوید: این چه اقدام و طرحی است که در آن آبی که باید از سرشاخه‌های رودخانه زهره به سمت هندیجان جریان داشته باشد را به سمت شهرهای ساحلی خلیج فارس منحرف می‌کنیم. آن هم وقتی می‌توانیم از طریق شیرین‌سازی و انتقال آب از خلیج فارس در فواصل کوتاه‌تری آب مورد نیاز شهرهای ساحلی جنوب کشور را تامین کنیم؟

منبع: ايسنا

ادامه مطلب
برای افزودن دیدگاه کلیک کنید

یک پاسخ بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

محیط زیست

وضعیت قرمز ۲۲ ایستگاه کیفیت هوای تهران

منتشر شده

در

توسط

وضعیت قرمز ۲۲ ایستگاه کیفیت هوای تهران

در حالی که میانگین کیفیت هم‌اکنون هوای پایتخت ۱۴۶ و در شرایط ناسالم برای گروه‌های حساس است، کیفیت هوا در ۲۲ ایستگاه در شرایط قرمز قرار دارد.

 بر اساس آخرین اطلاعات شرکت کنترل کیفیت هوای تهران، کیفیت هوا در ایستگاه‌های اقدسیه( منطقه ۱)، سوهانک( منطقه ۱)،  شهرداری منطقه ۲، شریف (منطقه ۲)، پاسداران( منطقه ۳)، دانشگاه علم و صنعت (منطقه ۴)، تربیت مدرس (منطقه ۶)، دانشگاه تهران (منطقه۶)، ستاد بحران (منطقه ۷)، شهرداری منطقه ۱۰، شهرداری منطقه ۱۱، پارک رازی (منطقه ۱۱)، میدان امام خمینی (منطقه ۱۲)،  پیروزی (منطقه  ‌۱۳)، پارک شکوفه (منطقه ۱۴)، شهرداری منطقه ۱۵، پارک سلامت ( منطقه ۱۷)، شادآباد (منطقه ۱۸)، پارک قائم (منطقه ۱۸)، شهرداری منطقه ۱۹، شهر ری ( منطقه ۲۰) و شهرداری منطقه ۲۱ در شرایط ناسالم برای همه افراد قرار دارد.

کیفیت هوا در ایستگاه‌های دانشگاه شهید بهشتی( منطقه ۱)، شهرداری منطقه ۴، پونک، ژئوفیزیک (منطقه ۶)، گلبرگ( منطقه ۸)، میدان فتح ( منطقه ۹)، اتوبان محلاتی( منطقه ۱۴)، مسعودیه (منطقه ۱۵)، فرمانداری شهرری( منطقه ۲۰)و شهرک چشمه (منطقه ۲۲) در شرایط ناسالم برای گروه‌های حساس قرار دارد.

امروز شهرداری منطقه ۱۹ با شاخص ۱۸۵ آلوده ترین ایستگاه سنجش کیفیت هوای تهران بوده است.

کیفیت هوا تنها در ایستگاه‌ شهرداری منطقه ۲۲، قابل قبول گزارش شده است.

در ایستگاه‌های میدان فتح (منطقه ۹)، اتوبان شهید محلاتی (منطقه ۱۴) و شهرداری منطقه ۱۶ ذرات معلق کمتر از۲.۵ میکرون به عنوان آلاینده شاخص هوای پایتخت ثبت نشده است.

لازم به ذکر است در ایستگاه‌های دانشگاه شهید بهشتی( منطقه ۱)، پونک و شهرک چشمه ( منطقه ۲۲) نیتروژن دی‌اکسید آلاینده شاخص است. نیتروژن دی‌اکسید (NO۲) از آلاینده‌های ناشی از احتراق سوخت در وسایل نقلیه موتوری، نیروگاه‌های زغال‌ سنگ، نفت و گاز، بویلرهای صنعتی و سوزاندن زباله است.

سازمان هواشناسی در این شرایط جوی توصیه می‌کند مدیریت جهت کاهش تردد خودروها و کنترل فعالیت واحدهای صنعتی، تاکید بر عدم تردد برای تمام گروه‌های سنی و جلوگیری از فعالیت فیزیکی و ورزشی در فضای باز در دستور کار قرار گیرد.

گفتنی است که شاخص کیفیت هوا (AQI) به پنج دسته اصلی تقسیم‌بندی می‌شود. بر اساس این تقسیم‌بندی از عدد صفر تا ۵۰ هوا “پاک”، از ۵۱ تا ۱۰۰ هوا “قابل قبول(سالم) یا متوسط”، از ۱۰۱ تا ۱۵۰ هوا “ناسالم برای گروه‌های حساس”، از ۱۵۱ تا ۲۰۰ هوا “ناسالم برای همه گروه‌ها”، از ۲۰۱ تا ۳۰۰ هوا “بسیار ناسالم” و از ۳۰۱ تا ۵۰۰ شرایط کیفی هوا “خطرناک” است.

 

ادامه مطلب

محیط زیست

آلودگی هوا چه تاثیری بر مرگ‌ومیر و ابتلاء به کرونا دارد؟

منتشر شده

در

توسط

آلودگی هوا چه تاثیری بر مرگ‌ومیر و ابتلاء به کرونا دارد؟

پژوهشگران با انجام یک مطالعه ارتباط بین غلظت آلاینده‌های هوا شامل ازن، دی اکسید نیتروژن، ذرات کوچک‌تر از ۱۰ میکرون (PM10) و ذرات کوچک‌تر از ۲.۵ میکرون (PM10) را با تعداد روزانه موارد تایید شده کووید-19 و مرگ‌ومیر ناشی از آن، در سه شهر بزرگ ایران (تهران، مشهد و تبریز) مورد بررسی قرار دادند.

 تهران با جمعیت روزانه بیش از ۱۲ میلیون نفر و حدود ۹ میلیون نفر ساکن ، پایتخت و پرجمعیت‌ترین شهر ایران است. این شهر در طی چند دهه گذشته، به دلیل حمل‌ونقل بیش از چهار میلیون وسیله نقلیه، با سطح بالایی از آلاینده‌های معیار به ویژه ذرات معلق کوچک‌تر از ۱۰ و ۲.۵ میکرون، روبرو بوده است.

برخی بررسی‌ها در کشورهای مختلف نشان داده که قرار گرفتن در معرض آلودگی هوا می‌تواند شرایط شدید کووید-۱۹ را تشدید کند و احتمالاً باعث افزایش نرخ مرگ و میر شود. مطالعات متعددی برای بررسی اثر قرار گرفتن کوتاه‌مدت در معرض آلاینده‌های مختلف هوا و تاثیر آن بر مرگ‌ومیر و عوارض ناشی از بیماری کووید-۱۹ انجام شده است.

از آن‌جایی که در حال‌ حاضر ویروس در جمعیت زیادی گسترش یافته است و داده‌های بهداشتی بیشتری در یک دوره طولانی‌تر منتشر شده است، نیاز به تجزیه و تحلیل‌های مرتبط جدیدتر با روش‌شناسی پیچیده‌تر وجود دارد. به ویژه در کشورهایی مانند ایران که در این خصوص مطالعاتی انجام نداده‌اند.

با توجه به اهمیت این موضوع؛ پژوهشگران با انجام یک مطالعه ارتباط بین غلظت آلاینده‌های هوا شامل ازن، دی اکسید نیتروژن، ذرات کوچک‌تر از ۱۰ میکرون (PM10) و ذرات کوچک‌تر از ۲.۵ میکرون (PM10) را با تعداد روزانه موارد تایید شده کووید-19 و مرگ‌ومیر ناشی از آن، در سه شهر بزرگ ایران (تهران، مشهد و تبریز) مورد بررسی قرار دادند.

این مطالعه در بازه زمانی اول اسفند ۱۳۹۸ تا ۱۵ دی‌ماه ۱۳۹۹ انجام شد. برای انجام این تحقیق غلظت‌های این آلاینده‌ها به صورت ساعتی در سه شهر تهران، مشهد و تبریز از سازمان محیط‌زیست ایران گرفته شد. برای تهران، اندازه‌گیری‌های مانیتورهای شرکت کنترل کیفیت هوای تهران نیز گنجانده شد. برای ذرات معلق ۲.۵ و ۱۰ میکرون، میانگین غلظت 24 ساعته محاسبه شد و برای دی‌اکسید نیتروژن و ازن، حداکثر غلظت روزانه یک ساعته و میانگین متحرک حداکثر روزانه هشت ساعت محاسبه شد.

همچنین آمار روزانه مبتلایان و فوتی‌های کووید-19 از وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی به دست آمد. این موارد و مرگ‌ومیر ناشی از این بیماری با آزمایش PCR تایید شد. مجموعه داده ها شامل تعداد موارد و مرگ و میر در هر یک از سه شهر (تهران، مشهد و تبریز) در این بازه زمانی این مطالعه، مورد بررسی قرار گرفت.

در مجموع ۱۱۴ هزار و ۹۶۴ مورد تاییدشده و ۲۱ هزار و ۵۴۹ فوتی در این شهرها به ثبت رسیده است.

بررسی‌ها حاکی از این بود که در موارد تایید شده کووید-۱۹، مواجهه با آلاینده‌های ذرات معلق کوچک‌تر از ۲.۵ میکرون، دی‌اکسید نیتروژن و ازن برای چندین دوره زمانی، ارتباط معنی‌داری داشته است.

همچنین مشخص شد که در خصوص مرگ‌ومیر ناشی از کووید-۱۹ با میزان ازن ارتباط مثبت وجود داشت ولی این ارتباط از نظر آماری معنا دار نبود.

بررسی‌ها در خصوص ارتباط غلظت آلاینده‌های هوا و کووید-۱۹ نشان می‌دهد که قرار گرفتن کوتاه‌مدت در معرض آلودگی هوا، بر موارد تایید شده کووید-19 تأثیر می‌گذارد و همچنین در مورد مرگ‌ومیر روزانه به خصوص برای غلظت بالاتر آلاینده هوا که معمولا در ایران نسبت به کشورهای توسعه یافته مشاهده می شود.

این مطالعه در مقایسه با اکثر مطالعات قبلی، از روش‌شناسی پیچیده تری استفاده می‌کند. استفاده از داده‌های سه شهر، می‌تواند قطعیت برآوردها را افزایش دهد.

ولی با این حال، این مطالعه محدودیت‌هایی نیز داشته است. محدودیت اول به دوره کوتاه این مطالعه برمی‌گردد. اگرچه تقریباً تمام دوره‌ها از زمان پیدایش کووید-19 در ایران بررسی شده است. همچنین این مطالعه فقط داده‌های مربوط به موارد مرگ و بیماری تایید شده با PCR را شامل می‌شود. با این حال، به احتمال زیاد مواردی نیز وجود داشته است که در مطالعه حاضر مورد توجه قرار نگرفته است؛ زیرا با آزمایش PCR تایید نشده است.

علاوه بر این؛ استفاده از داده‌های شهرهای بیشتر، می‌تواند نتایج قوی‌تری داشته باشد. با این حال، به دلیل دسترسی محدود به داده‌ها، تنها این سه مکان قابل تجزیه و تحلیل بوده‌اند.

پژوهشگران این مطالعه می‌گویند: نتایج به دست‌آمده از این مطالعه نشان داد که آلودگی هوا می تواند عاملی برای تشدید انتشار و مرگ‌ومیر ناشی از کووید-۱۹ باشد. با این حال، مطالعات بیشتری با دوره‌های مطالعه طولانی‌تر برای کمی‌سازی بهتر اندازه این تاثیر مورد نیاز است.

به گفته پژوهشگران این مطالعه؛ اقداماتی باید برای کاهش مواجهه جمعیت عمومی و بیماران مبتلا به کووید-۱۹ با غلظت‌های بالای آلاینده‌های محیطی انجام شود.

همچنین این محققان معتقدند که اجرای قرنطینه در شهرها می‌تواند غلظت آلودگی هوا و همچنین تعداد موارد کووید-۱۹ را از طریق کاهش تماس با جمعیت کاهش دهد.

این مقاله بخشی از نتایج یک طرح تحقیقاتی با عنوان «بررسی تاثیر اجرا/عدم اجرای طرح ترافیک و کیفیت هوای شهر تهران بر گسترش اپیدمی کووید- 19» است که در تاریخ ۲۲ مهرماه ۱۳۹۹ در دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی تصویب شده است.

در انجام این تحقیق مصطفی هادئی؛ پژوهشگر گروه بهداشت محیط دانشگاه علوم پزشکی تهران، Philip K. Hopke پژوهشگر مرکز مهندسی و علوم منابع هوایی، دانشگاه کلارکسون و گروه علوم بهداشت عمومی، دانشکده پزشکی و دندانپزشکی دانشگاه روچستر، ایالات متحده آمریکا، عباس شاهسونی و انوشیروان محسنی بندپی؛ از مرکز تحقیقات کیفیت هوا و تغییر اقلیم دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، علیرضا رئیسی از دانشکده پزشکی دانشگاه علوم پزشکی شیراز، احمد جنیدی جعفری و مجید کرمانی از مرکز تحقیقات تکنولوژی بهداشت محیط، دانشگاه علوم پزشکی ایران، مریم یاراحمدی، محسن فرهادی و و محراب آقازاده از مرکز بهداشت محیط و کار وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی، معصومه رحمتی‌نیا و شهریار بزازپور از دانشکده بهداشت و ایمنی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، علیرضا زالی از گروه جراحی مغز و اعصاب دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، محمد حسین وزیری از مرکز تحقیقات ارتقای سلامت محیط کار، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، با یکدیگر مشارکت داشتند.

نتایج به‌دست‌آمده از این مطالعه ششم آبان ماه سال جاری (۲۸ اکتبر ۲۰۲۱) به صورت مقاله علمی با عنوان «تأثیر مواجهه کوتاه‌مدت با آلودگی هوا بر مرگ‌ومیر و عوارض ناشی از کووید-19 در شهرهای ایران» در نشریه « Journal of Environmental Health Science and Engineering» منتشر شده است.

منبع: ايسنا

ادامه مطلب

محیط زیست

محیط زیست و هزار و یک مشکل/ آیا تشکیل وزارتخانه چاره کار است؟

منتشر شده

در

توسط

محیط زیست و هزار و یک مشکل/ آیا تشکیل وزارتخانه چاره کار است؟

در حالی نهادهای تخصصی محیط زیست با تشکیل وزارت محیط زیست مخالفت می‌کنند که برخی از نمایندگان مجلس از طرفداران پرو پا قرص آن هستند و معتقدند که با تشکیل این وزارتخانه می‌توان متولی محیط زیست را پاسخگو کرد و از سوی دیگر قدرت اجرایی آن را افزایش داد اما آیا این کار مرهمی بر زخم‌های عمیق محیط زیست کشور است؟

 مشکلات محیط زیستی کم نیستند؛از خشکسالی و فرونشست زمین و خیزش گرد و غبار گرفته تا آلودگی نفتی خلیج فارس و وضعیت نامساعد برخی از گونه‌های در معرض خطر انقراض حیات وحش و چندین و چند معضل دیگر. مدتی است که برخی نمایندگان مجلس تشکیل وزارتخانه محیط زیست را چاره کار تشخیص داده‌اند و طرح تشکیل وزارتخانه محیط زیست ۲۴ شهریورماه اعلام وصول شد. این طرح با هدف «حل معضلات زیست‌محیطی از جمله آلودگی هوا ، خاک و آب از طریق مدیریتی با قدرت اجرایی بیشتر و تقویت اثر گذاری و نیز چابک سازی و امکان نظارت قانونی نمایندگان مجلس» ارایه شده است.

طرح تشکیل وزارت محیط زیست موافقان و مخالفان زیادی دارد.

موافقان چه می‌گویند؟

محمد رشیدی – عضو کمیسیون کشاورزی، آب، منابع طبیعی و محیط زیست مجلس – به ایسنا می‌گوید: مسائل محیطی زیستی در کشور ما نیازمند توجه و تمرکز جدی‌تر، تحقیقات دقیق‌تر و البته منابع مالی بیشتر است. تبدیل سازمان محیط زیست به وزارتخانه می‌تواند این فرصت را خلق کند اما نکته اینجاست که توانایی سازمان محیط زیست در حد پرداخت حقوق کارمندان خودش است. نمی‌توان از یک سازمان توقع انجام کارهای بزرگ داشت.

نماینده مردم کرمانشاه در مجلس یازدهم با بیان اینکه اختیارات سازمان محیط زیست ناکافی و قدرتش پراکنده است، معتقد است: بخشی از اختیارات و قدرت سازمان محیط زیست تحت لوای جهاد کشاورزی و بخش دیگری دست وزارت نیرو و دیگر وزارتخانه‌ها و معاونت‌هاست. این مسئله چالش نظارت را ایجاد کرده است. تمرکز اختیارات و قدرت، امکان نظارت را بیشتر می‌کند و اعتبار بیشتری به این سازمان خواهد داد.

محمدتقی دستورانی  – رئیس دانشکده منابع طبیعی و محیط‌ زیست دانشگاه فردوسی مشهد – نیز در گفت و گو با ایسنا بر ضرورت ادغام سازمان محیط زیست و سازمان جنگل‌ها، مراتع و آبخیزداری کشوربه عنوان دو نهاد حاکمیتی و فعالیت در قالب یک وزارتخانه قوی تاکید می‌کند و می‌گوید: در این شرایط امکان پاسخگویی به مجلس و مردم هم فراهم شود.

وی تصریح می‌کند: بخش منابع طبیعی باید از زیر نظر وزارت جهاد کشاورزی خارج شود و در ترکیب با سازمان محیط زیست تحت‌عنوان وزارتخانه منابع‌ طبیعی و محیط‌زیست اعمال حاکمیت کند.

دکتر محمدحسن آصفری – عضو کمیسیون داخلی و شوراهای مجلس شورای اسلامی – هم در یک برنامه رادیویی با اشاره به اهمیت موضوع محیط زیست برای مجلس می‌گوید: ما نمی‌دانیم سوالات مربوط به محیط زیست را باید از چه کسی جویا شویم. لذا مجلس تمایل بیشتری برای تبدیل سازمان محیط زیست به وزارتخانه دارد و تا متولی و پاسخگویی مشخص باشد.

مخالفان چه می‌گویند؟

با وجود موافقت برخی از نمایندگان مجلس و دانشگاهیان با طرح تشکیل وزارت محیط زیست اما این طرح مخالفان مهمی مانند رییس فراکسیون محیط زیست مجلس، معاون سازمان حفاظت محیط زیست و رئیس کمیته محیط زیست مجمع تشخیص مصلحت نظام دارد که از بین رفتن استقلال سازمان حفاظت محیط زیست و بی‌تاثیر بودن تشکیل وزارتخانه محیط زیست بر حل مشکلات زیست‌محیطی را علت مخالفت خود اعلام کرده‌اند.

سمیه رفیعی – رییس فراکسیون محیط زیست مجلس – در واکنشی اینستاگرامی می‌نویسد: «اخیرا تعدادی از همکارانم طرح تشکیل وزارت محیط زیست را با هدف افزایش اختیارات و نظارت بیشتر بر این سازمان دولتی مطرح کرده‌اند. افزایش اختیارات خوب است اما اگر قرار باشد به قیمت از دست رفتن سازمانی که باید در تصمیمات خود مستقل تصمیم بگیرد، تمام شود، مردود است. طرح تشکیل وزارت محیط زیست نافی استقلال سازمان محیط زیست است.

وی به نمایندگان مجلس توصیه می‌کند که  فکری به‌حال اختیارات محدود، بودجه حداقلی و بهتر نبودن نظرات کارشناسی این سازمان در طرح‌های توسعه‌ای و عمرانی کنیم.

احمد لاهیجان زاده – معاون محیط زیست دریایی سازمان حفاظت محیط زیست – نیز تبدیل این سازمان به وزارتخانه را تیر خلاصی بر محیط زیست توصیف می‌کند.

محمد مجابی – رئیس کمیته محیط زیست مجمع تشخیص مصلحت نظام – هم به ایسنا می‌گوید: اگر قرار باشد دستگاهی مسئول حفظ محیط زیست باشد باید از موضع بالاتری نسبت به وزارتخانه‌ها به مسائل ورود کند. رییس سازمان حفاظت محیط زیست معاون رییس جمهوری است و به‌نوعی رییس جمهوری به‌طور مستقیم مسئولیت محیط زیست را برعهده دارد. از این‌رو تبدیل سازمان حفاظت محیط زیست به وزارتخانه نه تنها مشکلی را حل نخواهد کرد بلکه محیط زیست کشور بیش از پیش آسیب خواهد دید.

به اعتقاد رئیس کمیته محیط زیست مجمع تشخیص مصلحت نظام بسیاری از موارد مربوط به محیط زیست در ارتباط با سایر سازمان هاست و لذا اگر فعالیت این سازمان با همین کاربری ادامه داشته باشد، اقتدار بیشتری خواهد داشت.

طرح تشکیل وزارت حفاظت محیط زیست در بین نمایندگان مجلس و دانشگاهیان هم مخالفانی دارد. ذبیح الله اعظمی  – عضو کمیسیون کشاورزی مجلس یازدهم – با اشاره به طرح‌های جدید مجلسی‌ها و دولتی‌ها مثل طرح تشکیل وزارت روستا و وزارت محیط زیست یا ایده احیای جهاد سازندگی و تفکیک آن از جهاد کشاورزی به ایسنا می‌گوید: بسیاری از ایده‌ها در کشور در حال بزرگ کردن دولت است. بزرگ شدن دولت در شرایط فعلی بودجه کشور اصلا جالب نیست.

دکتر داریوش کریمی –  استاد دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم تحقیقات-  هم در گفت و گو با یک برنامه رادیویی با اشاره به چالش‌هایی که با تشکیل وزارتخانه پیش می آید، می‌گوید: نگاه به حوزه محیط زیست نظارتی است در حالی که مقوله آب و انرژی به اجرا نیاز دارند و در کنار هم قرار گرفتن اینها کار چندان آسانی نیست.

وی اضافه می‌کند: در حوزه محیط زیست، منابع را باید محفوظ نگه داشت و سلطه بر آن مقدم بر بهره‌ئبرداری از آن است و در این حوزه هیچ نوع فعالیت اجرایی نباید داشته باشیم.

به گزارش ایسنا در شرایطی که نهادهای تخصصی محیط زیست مانند فراکسیون محیط زیست مجلس، کمیته محیط زیست مجمع تشخیص مصلحت نظام و سازمان حفاظت محیط زیست مخالف تشکیل سازمان محیط زیست هستند، آیا تشکیل یک وزارتخانه جدید می‌تواند مشکلات محیط زیست کشور را کاهش دهد یا بهتر است که از سویی سازمان حفاظت محیط زیست تقویت شود و از سوی دیگر وزارتخانه‌ها با نگاه فرابخشی الزامات محیط زیستی را در اقدامات خود مدنظر قرار دهند؟

منبع: ايسنا

ادامه مطلب

برترین ها