با ما همراه باشید

بین الملل

طالبان و مسئله‌ عضویت در مجمع عمومی سازمان ملل

منتشر شده

در

طالبان و مسئله‌ عضویت در مجمع عمومی سازمان ملل

“به قدرت رسیدن طالبان در افغانستان نظیر هر تغییر رژیم دیگری چالش‌های طولانی مدت و جدی‌ای در روابط بین‌الملل و نظام اداری و اجرایی سازمان‌های بین‌المللی ایجاد می‌کند و البته، یکی از مهم‌ترین این چالش‌ها عضویت یک دولت (حکومت) جدید در مجمع عمومی سازمان ملل است. این چالش، زمانی جدی‌تر می‌شود که دولت جدید خواهان عضویت در مجمع عمومی سازمان ملل متحد از اعتبار قابل قبولی در سطح بین‌الملل بهره‌مند نباشد و یا در اثر، کودتا و مخاصمه‌ی مسلحانه به قدرت رسیده باشد.”

دکتر مسعود زمانی، حقوقدان و عضو هیأت علمی دانشگاه شیراز در یادداشتی که در اختیار ایسنا گذاشته، نوشته است: از طرفی حتی دولت‌های انزواطلبی نظیر کره‌ی شمالی هم هرگز از حق عضویت خود در مجمع عمومی سازمان ملل نمی‌گذرند، چراکه این عضویت نه تنها مهر تأییدی بر شناسایی بین‌المللی حکومت‌هاست، بلکه به آن‌ها اجازه می‌دهد هیئت نمایندگی خود را در مجمع عمومی جهت رایزنی و لابی‌گری به صحن این ارگان سازمان ملل متحد روانه کنند. چنین فرصتی از چشمان امارت اسلامی پنهان نیست و طالبان، نیز، از چنین موقعیتی نخواهند گذشت.

نمایندگان دولت‌ها در آستانه‌ی شروع هر اجلاس مجمع عمومی، هیئت نمایندگی خود را که متشکل از پنج نماینده‌ی اصلی و پنج نماینده‌ی علی‌البدل است، طی درخواستی جهت تائید اعتبارنامه‌ی آن‌ها به کمیته‌ی اعتبارسنجی مجمع عمومی معرفی می‌کنند. کمیته‌ی اعتبارسنجی با تائید عضویت نمایندگان یک دولت در مجمع عمومی، عملاً دولت معرف را شناسایی می‌کند و با این کار، اجازه‌ی ورود حکومت مورد بحث را در تعاملات بین‌المللی تحت نظر مجمع عمومی صادر می‌کند.‌ طبیعتاً، عدم صدور این مجوز، نوعی عدم شناسایی از سوی مجمع عمومی قلمداد می‌گردد و درنتیجه، مشروعیت یک حکومت به شکل جدی‌ای با چالش‌های بین‌المللی مواجه می‌شود. سؤال اینجاست که آیا این اجازه به طالبان از طرف کمیته‌ی اعتبارسنجی مجمع عمومی به طالبان داده خواهد شد تا به عنوان نمایندگان افغانستان در صحن مجمع عمومی سازمان ملل متحد حاضر شوند؟ جالب این‌که امسال کمیته‌ی اعتبارسنجی، علاوه بر بررسی عضویت امارت اسلامی در مجمع عمومی باید مسئله‌ی عضویت حکومت کودتایی میانمار (نظام اتحاد مردمی) را هم تائید یا رد کند.‌

در سال ۱۹۹۶ و با فتح کابل، طالبان درخواست تائید عضویت خود در مجمع عمومی را به کمیته‌ی اعتبار سنجی ارسال کرد.‌ در آن زمان، کمیته‌ی اعتبارسنجی، نمایندگان مجاهدین یعنی دولت ربانی را به‌عنوان هیأت دارای مشروعیت در سازمان ملل متحد به رسمیت شناخت و بر درخواست طالبان نسبت به پذیرش عضویت در مجمع عمومی وقعی ننهاد. ناگفته نماند که در آن سال‌ها، طالبان به دلیل عدم آشنایی با دیپلماسی بین‌المللی، نماینده‌ای را به کمیته‌ی اعتبارسنجی معرفی ننمود. در دو دهه‌ی گذشته، کمیته‌ی اعتبارسنجی هر از چند گاهی با وضعیت استثنایی درخواست‌های متعارض از حکومت‌های برآمده از کودتا یا جنگ و همین‌طور، حکومت‌های ساقط شده برای تائید اعتبار نمایندگان مواجه شده است. مثلاً بعد از کودتای ۱۹۹۷ کامبوج، هم پادشاه مخلوع این کشور و هم حکومت جدید درخواست‌های جداگانه‌ای را برای عضویت در مجمع عمومی فرستادند و کمیته برای مدتی تصمیم در مورد پذیرش عضویت گروه‌های رقیب را به تأخیر انداخت و رای به خالی ماندن صندلی کامبوج در مجمع عمومی تا تعیین تکلیف نهایی داد. در مورد انقلاب لیبی سال ۲۰۱۱، اما وضع به‌گونه‌ای دیگر بود چراکه هم قذافی و هم شورای ملی موقت لیبی درخواست اعتبارسنجی نمایندگان را به کمیته ارسال کردند و کمیته، نمایندگان شورای موقت را برای جلوس در صندلی لیبی پذیرفت.

در مورد وضعیت امروز افغانستان پیچیدگی‌های سیاسی و حقوقی خاصی به‌ صورت مسئله اضافه می‌شود. از طرفی، رابطه‌ی سازمان ملل متحد و طالبان بعد از دستگیری دکتر نجیب‌الله در مقر سازمان ملل متحد در کابل و قتل وی در خیابان و همین‌طور دیگر افعال خشونت‌بار طالبان در گذشته، همیشه در هاله‌ای از تیرگی و عدم شناسایی بوده و از طرف دیگر، دولت اشرف غنی شکست کامل خود را در مخاصمه با طالبان پذیرفته و بعید است که در آینده، نماینده‌ای از سوی دولت ساقط­ ‌شده‌ی غنی به سازمان ملل متحد معرفی شود. این در حالی است که امارت اسلامی به سرعت هر چه تمام در روزهای آتی هیأت نمایندگی خود را به کمیته‌ی اعتبارسنجی معرفی خواهد نمود. در چنین وضعیتی کمیته‌ی اعتبارسنجی مجمع عمومی با سه انتخاب مواجه است:

انتخاب اول؛ رد اعتبارنامه‌ی هیأت نمایندگی طالبان. در صورت رد هیأت نمایندگی از سوی کمیته‌ی اعتبارسنجی، به احتمال بسیار زیاد صندلی افغانستان در مجمع عمومی خالی خواهد ماند. اثر منفی چنین تصمیمی این خواهد بود که نمایندگان سایر دولت‌ها از رایزنی با حاکمان افغانستان در راستای تأثیرگذاری مثبت بر سیاست‌های امارت اسلامی محروم خواهند شد و حکومت افغانستان حتی در مواردی که قطعنامه‌ها یا اعلامیه‌های مجمع عمومی مستقیماً به سرنوشت این کشور مربوط شوند، حق رأی نخواهد داشت. این رویکرد می‌تواند به بایکوت دیپلماتیک طالبان بینجامد؛ مسئله‌ای که البته آثاری به شدت منفی را نه فقط برای حکومت طالبان، بلکه برای همه‌ی مردم افغانستان در پی خواهد داشت.

انتخاب دوم؛ تائید هیأت نمایندگی طالبان توسط کمیته‌ی اعتبارسنجی. برخلاف آنچه به نظر می‌رسد، تائید هیأت نمایندگی امارت اسلامی نیز چندان برای کمیته‌ی اعتبارسنجی مجمع عمومی ساده نخواهد بود. در حال حاضر، جو دیپلماتیک بین‌المللی نسبت به گفتار و تضمین‌های طالبان چندان خوش‌بین نیست. امارت اسلامی، اگرچه با مانورهای دیپلماتیک طالبان در دوحه، توانسته اعتماد نسبی بسیاری از دولت‌ها نظیر چین، روسیه، قطر، جمهوری اسلامی ایران، ترکیه و البته، پاکستان را به دست بیاورد، اما همچنان مسیر بسیار طولانی‌ای را در راستای اعتمادسازی بین‌المللی  در پیش رو دارد. فراموش نکنیم، قطعنامه ۲۵۱۳ شورای امنیت مورخ اسفند ۱۳۹۹، صریحاً بر عدم شناسایی طالبان به عنوان یکی از اعضای سازمان ملل متحد تأکید می‌کند. البته بعد از فتح کابل توسط طالبان، شورای امنیت با صدور بیانیه‌ای خواستار تشکیل یک دولت فراگیر، متحد و دموکراتیک در افغانستان شد. به نظر می‌رسد که اثر تلویحی این درخواست آن است که در صورت تشکیل یک دولت ‘فراگیر، متحد و دموکراتیک مانعی در برابر تائید عضویت امارت اسلامی در مجمع عمومی و سازمان ملل متحد وجود نخواهد داشت؛ اما آنچه طالبان تاکنون در مورد تشکیل دولت آینده‌ی خود بیان نموده‌اند، با استانداردهای مصرح در بیانیه‌ی شورای امنیت چندان سازگار نیست؛ بنابراین، تائید هیأت نمایندگی طالبان در ارگان‌های متفاوت سازمان ملل با چالش جدی مواجه خواهد بود.

انتخاب سوم؛ به تعویق انداختن تصمیم در مورد عضویت طالبان و خالی گذاشتن موقت صندلی افغانستان. تعویق تصمیم در مورد تائید عضویت، یکی از ابزار مؤثر کمیته‌ی اعتبارسنجی برای جلوگیری از انتخاب‌های شتاب‌زده در شرایط بغرنج و پیچیده‌ی سیاسی یک دولت است. مکانیزه تعویق به کمیته این اجازه را می‌دهد تا به یک ارزیابی بلندمدت در رابطه با یک حکومت نوپا دست پیدا کند. در شرایط کنونی افغانستان، استفاده از تعویق تصمیم و خالی گذاشتن موقت صندلی افغانستان محتمل‌ترین گزینه در رابطه با پذیرش طالبان در مجمع عمومی به نظر می‌رسد.‌ در این حالت، کمیته‌ی اعتبارسنجی ممکن است از مسئله‌ی پذیرش عضویت به‌عنوان یک برگ برنده‌ی مذاکراتی در راستای حصول اطمینان از رعایت حداقل‌های حقوق بشری توسط امارت اسلامی استفاده کند.

قطع یقین، پذیرش نمایندگان امارت اسلامی در مجمع عمومی سازمان ملل متحد یکی از جدی‌ترین چالش‌های این ارگان در تمام طول تاریخ سازمان ملل متحد به شمار می‌رود. در این میان، نه سابقه‌ی طالبان و نه حتی، پرستیژ سیاسی سازمان ملل متحد به‌اندازه‌ی حقوق اساسی ساکنین افغانستان حائز اهمیت نیست. بایکوت دیپلماتیک امارت اسلامی، به خصوص در مجمع عمومی سازمان ملل، به هیچ عنوان، منافع ملت افغانستان را تأمین نخواهد نمود و درعین‌حال، سازمان ملل متحد با پذیرش امارت اسلامی در مجمع عمومی باید مقدمات مسئولیت‌پذیری بیشتر این حکومت را در جامعه‌ی جهانی فراهم کند. فارغ از گذشته‌ی طالبان، امارت اسلامی تاکنون نشان داده در صحنه‌ی دیپلماسی طرفدار انزوا و انفعال نیست. درنتیجه، باید منتظر نشست و نتیجه‌ی موج جدید فعالیت‌های دیپلماتیک طالبان را نظاره نمود.

منبع: ايسنا

ادامه مطلب
برای افزودن دیدگاه کلیک کنید

یک پاسخ بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

بین الملل

تاکید وزیران خارجه ایران و چین بر پیشبرد روابط بر اساس موافقتنامه همکاری‌های ۲۵ ساله

منتشر شده

در

توسط

تاکید وزیران خارجه ایران و چین بر پیشبرد روابط  بر اساس موافقتنامه همکاری‌های ۲۵ ساله

وزیر امور خارجه جمهوری اسلامی ایران در آستانه برگزاری بیست و یکمین اجلاس سران شانگهای در تاجیکستان امروز با «وانگ ایی»، وزیر امور خارجه چین دیدار و گفتگو کرد.

  حسین امیر عبداللهیان در این دیدار ضمن تاکید بر آسیا محور بودن سیاست خارجی دولت سیزدهم، بر عزم جمهوری اسلامی ایران بر پیشبرد روابط با چین بر اساس موافقتنامه همکاری های ۲۵ ساله بعنوان نقشه راه دوکشور تاکید کرد.

امیرعبداللهیان با اشاره به موضوعات چندجانبه همکاری جمهوری اسلامی ایران با چین، ضمن قدردانی از مواضع حمایت کننده دولت چین از رویکرد کشورمان، آمریکا را متهم اصلی تضعیف برجام و همکاری های هسته ای کشورمان دانست.

وزیر امور خارجه جمهوری اسلامی ایران با اشاره به مواضع غیرسازنده آمریکا در قبال موضوع هسته ای کشورمان تاکید کرد: کاخ سفید باید یادبگیرد در مقابل ملت ایران، از لحن تهدیدآمیز استفاده نکند.

امیر عبداللهیان “خروج مفتضحانه امریکا از افغانستان بدنبال اشغال چندین ساله این کشور” را نمونه ای دیگر از یکجانبه گرایی غیرسازنده امریکا دانست که اثرات نامطلوب آن متوجه همسایگان افغانستان گردیده است.

وزیر امور خارجه کشورمان ایجاد دولت فراگیر در افغانستان با مشارکت همه اقوام را تنها شکل مطلوب آینده سیاسی این کشور اعلام کرد.

امیرعبداللهیان در پایان با اشاره به همکاری های ارزشمند دو کشور در مبارزه با کرونا، از همکاری های گسترده دولت چین با کشورمان در ارسال محموله های واکسن که در پی گفتگوهای روسای جمهور دو کشور صورت پذیرفت، قدردانی کرد.

وزیر امور خارجه چین نیز در این دیدار  بر همکاری های دو کشور در موضوعات بین المللی و از جمله حمایت چین از عضویت دایم ایران در شانگهای تاکید کرد.

وی اجرای موافقتنامه همکاری های ۲۵ ساله دو کشور را بعنوان نقشه راه مهم روابط دوکشور دانسته و بر عزم چین در توسعه همه جانبه روابط با جمهوری اسلامی ایران تاکید نمود.

وزیر امور خارجه چین استمرار رایزنی دو کشور در خصوص آینده سیاسی افغانستان را خواستار شد.

منبع: ايسنا

ادامه مطلب

بین الملل

شهاب حسینی برنده قدیمی ترین جوایز فیلم اروپا شد

منتشر شده

در

توسط

شهاب حسینی برنده قدیمی ترین جوایز فیلم اروپا شد

شهاب حسینی برای بازی در فیلم «اولین برف»  بهترین بازیگر مرد جوایز سالانه سینمای فنلاند (یوسی) شد.

 برندگان جوایز سالانه سینمای فنلاند (یوسی) اعلام شد و شهاب حسینی برای نقش آفرینی در فیلم  «اولین برف» ساخته حامی رمضان، موفق به کسب جایزه بهترین بازیگر مرد این رویداد شد.

«اولین برف» اولین ساخته بلند حامی رمضان کارگردان ایرانی – فنلاندی که پیش از این در بخش نسل جشنواره فیلم برلین رونمایی شد و داستان آن درباره زندگی پسربچه‌ای ۱۳ ساله در یکی از روستاهای فنلاند است که زندگی اش با عدم پذیرش درخواست پناهندگی خانواده اش دگرگون می‌شود.

شبنم قربانی، آران-سینا کشوری و کیمیا اسکندی دیگر بازیگران این فیلم هستند.

جوایز فیلم یوسی که مهم‌ترین جوایز سالانه سینمای فنلاند است، از سال ۱۹۴۴ اعطا می‌شود و به عنوان قدیمی‌ترین جوایز فیلم در اروپا شناخته‌ می‌شود.

منبع: ايسنا

ادامه مطلب

بین الملل

اولویت دولت من اقتصادی است/ به دنبال توسعه مناسبات اقتصادی هستم

منتشر شده

در

توسط

اولویت دولت من اقتصادی است/ به دنبال توسعه مناسبات اقتصادی هستم

رئیس جمهور با بیان اینکه سطح روابط اقتصادی ایران و بلاروس کافی و راضی کننده نیست، گفت: تکمیل هر چه سریع تر پروژه های مشترک دو کشور می تواند روند گسترش تعاملات اقتصادی دوجانبه را تسریع و تسهیل کند.

  سید ابراهیم رئیسی عصر امروز پنجشنبه در نخستین روز از سفر به تاجیکستان، در دیدار “الکساندر لوکاشنکو” رئیس جمهور بلاروس که با حضور وی درمحل اقامت رئیس جمهور کشورمان برگزار شد با تاکید بر این که اولویت دولت من اقتصادی است، افزود: به دنبال توسعه مناسبات اقتصادی در منطقه هستم و به وزرای اقتصادی و فنی دستور داده ام پیگیر اجرای توافقات مشترک باشند.

رئیسی خاطرنشان کرد: تهران و مینسک زمینه ها و ظرفیت های بسیار خوبی برای گسترش روابط دارند و روابط خوب و سازنده سیاسی دوجانبه می تواند به عملیاتی شدن هر چه بیشتر و سریع تر این ظرفیت ها کمک موثری کند. تامین متقابل کالاها و خدمات مورد نیاز ایران و بلاروس از یکدیگر یکی از زمینه های خوب تقویت مناسبات اقتصادی است.

رئیسی به اعتراف دولتمردان آمریکایی مبنی بر شکست سیاست فشار حداکثری ضد مردم ایران اشاره کرد و اظهار داشت: توسعه مناسبات منطقه ای یکی از راههای مقابله با تحریم است و کشورهایی مثل ایران و بلاروس زمینه و راه های غلبه بر تحریم ها را پیدا کرده اند.

الکساندر لوکاشنکو رئیس جمهور بلاروس نیز در این دیدار گفت: هیچ کشوری نتوانسته با تحریم کشورهای دیگر به موفقیت دست یابد و تحریم اساسا سیاست شکست خورده ای در جهان است.

لوکاشنکو با تاکید بر علاقمندی برای گسترش روابط و همکاری های اقتصادی با جمهوری اسلامی ایران تصریح کرد: سطح فعلی روابط اقتصادی دو کشور به هیچ وجه تناسبی با روابط دوستانه سیاسی ایران و بلاروس ندارد و باید با بهره گیری از ظرفیت های مناسب موجود مناسبات اقتصادی را هر چه بیشتر گسترش دهیم.

وی گفت: نیاز داریم کارگروه مشترکی تشکیل شود تا علاوه بر تسریع در تکمیل پروژه های مشترک نقشه راه عملیاتی ارتقای سطح روابط دو کشور را تدوین کند.

منبع: ايسنا

ادامه مطلب

برترین ها