با ما همراه باشید

فرهنگی و هنری

نخستین نواندیشانی که از دین برای تجدد ایران استفاده کردند چه کسانی بودند؟

منتشر شده

در

نخستین نواندیشانی که از دین برای تجدد ایران استفاده کردند چه کسانی بودند؟

ایسنا/خراسان رضوی یک پژوهشگر تاریخ با اشاره به اینکه ملکم‌خان نخستین فردی است که تئوری ولایت فقیه به معنای رهبری سیاسی را ارائه می‌دهد، گفت: یوسف‌خان مستشارالدوله و میرزا ملکم‌خان نواندیشانی هستند که به سمت نوگرایی دینی حرکت کرده و از ظرفیت‌های دینی برای رشد و تجدد ایران استفاده می‌کنند.

علی باغدار دلگشا در گفت‌وگو با ایسنا با اشاره به دیدگاه و دگراندیشی ملکم‌خان ناظم‌الدوله، اظهار کرد: پس از یوسف‌خان مستشارالدوله، دگراندیشی از منظر تطبیق با شریعت، تجدد و اصلاح‌طلبی عبور کرده و به منظر انقلابی‌گری می‌رسد. در واقع ابتدا اصلاحات مطرح می‌شود که نماد این اصلاحات در رساله «یک کلمه» دیده می‌شود و بر اساس آن شریعت و تجدد با یکدیگر همخوان معرفی می‌شوند، اما در گام بعد مفهوم انقلاب به گونه‌ای بیان می‌شود که اصلاحات را نتیجه‌بخش ندانسته و انقلابی‌گری را ثمربخش بیان می‌کند.

وی ادامه داد: میرزا ملکم‌خان ناظم‌الدوله از دگراندیشان دوره ناصری است و با اصول تجدد  آشنایی داشته است. میرزا ملکم‌خان در اروپا اصول و امور سیاسی جدید مانند تفکیک قوا را مشاهده می‌کند و در رساله‌های خود این رویدادها را بیان و یادآوری می‌کند.

این پژوهشگر تاریخ عنوان کرد: میرزا ملکم‌خان نخستین بار در رساله «نوم و یقضه،» به معنی «خواب و بیداری» انتقادهای سیاسی خود را بیان می‌کند. در رساله «شیخ و وزیرِ» وی، شیخ نماد فردی سنت‌گرا و وزیر نماد وزیر آشنا شده با مبانی سیاسی اروپا است که قصد دارد در ایران اصلاحات سیاسی ایجاد کند. همچنین در رساله «رفیق و وزیرِ» ملکم‌خان نیز وزیر نماد فردی عقب‌مانده و سنتی است و رفیق، نماد فرد تجددطلب، اصلاح‌طلب و آشنا با مدرنیته و مدنیت است.

باغدار دلگشا بیان کرد: میرزا ملکم‌خان در رساله‌های خود روش گفت‌وگو را مورد استفاده قرار می‌دهد. به‌ شکلی که میان انسان‌های خیالی و واقعی با یکدیگر مکالمه برقرار می‌کند و در حقیقت چندین بار اصول مدنیت غرب را در رساله‌های خود عنوان می‌کند.

وی خاطرنشان کرد: با این وجود نوشته‌ای که اندیشه‌های میرزا ملکم‌خان را تعریف می‌کند، روزنامه قانون است. روزنامه قانون مهمترین متنی است که اندیشه‌های سیاسی ملکم‌خان را تعریف می‌کند. به نظر می‌رسد بخش‌های عمده روزنامه قانون توسط ملکم‌خان نوشته شده است‌. به شکلی که ملکم‌خان در شماره‌ای از این روزنامه، سرمقاله‌ای با عنوان «نوزده نفر بودیم» می‌نویسد و در آن داستانی خیالی را ترسیم می‌کند.

این پژوهشگر تاریخ اضافه کرد: اسامی نوزده نفری که او در این سرمقاله بیان می‌کند شامل افراد حقیقی و حقوقی می‌شود. ملکم‌خان این نوزده نفر را در سه بخش تقسیم‌بندی می‌کند. اولین بخش شامل کسانی است که مانند او در دستگاه حکومت ناصرالدین شاه بوده و اخراج شده‌اند، دومین بخش افرادی که همچنان در دستگاه حکومت فعالیت دارند را در بر می‌گیرد و افرادی که خارج از دستگاه حکومت و مخالف قاطع شاه بوده‌اند، اعضاء بخش سوم را تشکیل می‌دادند.

باغدار دلگشا تصریح کرد: در متن «نوزده نفر بودیم» آمده است که روزی درخصوص ترقی و پیشرفت اروپا، بحثی شکل گرفته است و در این بحث افراد سعی داشتند در مورد این پرسش که آیا ایران با توجه به نظام سلطنتی خود عقب‌مانده تلقی می‌شود یا نه، به گفت‌وگو بپردازند. برخی افراد که اغلب در دستگاه حکومتی حضور دارند، معتقدند که ایران کشور عقب‌مانده‌ای نیست، برخی دیگر باور دارند که ما عقب‌مانده هستیم. در ادامه افراد به این نتیجه می‌رسند که ایران عقب‌مانده است و سپس در خصوص جبران این عقب‌ماندگی به گفت‌وگو می‌پردازند.

وی خاطرنشان کرد: ملکم‌خان اولین فردی است که در روزنامه قانون اصطلاحاتی را به کار می‌برد که در ساختار سیاسی مورد توجه قرار می‌گیرد. ارزش محوری این داستان‌ها و روایات در این است که برای نخستین بار در اندیشه سیاسی ایران کلمه «الله‌ اکبر» به کار می‌رود و لذا این کلمه را به شعاری سیاسی علیه دولت ناصری مبدل می‌سازد، در حالی که ناصرالدین شاه خود را «ضل‌ الله» به معنای سایه خدا در زمین می‌داند.

این پژوهشگر تاریخ افزود: ملکم‌خان همچنین دوگانه «حزب‌ الله» و «حزب‌ الشیطان» را به کار می‌برد. به تعبیری دیگر او ادعای ناصرالدین شاه مبنی بر رعایت مبانی اسلامی در کشور را دروغ تلقی می‌کند. علاوه بر این‌ها ملکم‌خان، اهمیت وجود حکومت اسلامی را بیان می‌کند.

باغدار دلگشا گفت: وی در این ساختار، تئوری و واژه «ولایت» را نیز بیان می‌کند. این واژه در گذشته نیز بسیار مورد استفاده قرار می‌گرفته و به معنای امری صوفیانه و متشرعانه شناخته می‌شده است، اما ملکم‌خان در روزنامه قانون واژگان «ولایت» و «ولایت عظمی» را بیان می‌کند. وی در تعریف ولایت این‌گونه بیان می‌کند که با توجه به اینکه میرزای شیرازی، مجتهد زمانه بوده است، دارای ولایت عظمی بوده و باید علیه ناصرالدین شاه قیام کند و دیگران نیز باید به عنوان ولی از او پیروی کنند.

وی اظهار کرد: ملکم‌خان نخستین فردی است که تئوری ولایت فقیه به معنای رهبری سیاسی را از منظر سیاسی ارائه می‌دهد. ملا احمد نراقی، میرزای قمی و… نیز در خصوص ولی‌فقیه نظرات و تعاریفی بیان می‌کرده‌اند، به گونه‌ای که واژه ولایت در ترکیب ولایت فقیه را در قالب و معنای عرفانی و صوفیانه به کار می‌بستند، اما ملکم‌خان با وجود اینکه اعتقادی به مبانی اسلامی نداشته است، نخستین دگراندیشی است که چنین تئوری را مطرح می‌کند.

این پژوهشگر تاریخ بیان کرد: برخی از روشنفکران دین‌ستیز و اسلام‌گریز مانند میرزا آقاخان کرمانی نیز چنین حربه‌ای را مورد استفاده قرار می‌دهد، به طوری که میرزا آقاخان کرمانی پس از انتشار مقاله ملکم‌خان در روزنامه قانون، خطاب به میرزای شیرازی نامه‌ای نوشته و بیان می‌کند که طبق گفته ملکم‌خان، شما ولی زمان هستید و ما برای قیام علیه ناصرالدین شاه همراه شما خواهیم بود.

باغدار دلگشا افزود: در حقیقت ملکم‌خان نخستین دگراندیش ایرانی است که تجدد را در قالب اسلام سیاسی و حکومتی بیان می‌کند و از علمای دین برای به دست گرفتن قدرت و رهبری سیاسی دعوت می‌کند تا از این طریق حزب‌ الله را تشکیل داده و حزب‌ الشیطان که حکومت ناصرالدین شاه است را از بین ببرند. ملکم‌خان در همه نوشته‌هایش، پایبندی به مرام اسلام را نشان می‌دهد و واژه مرام اسلام را در رساله‌های خود بسیار مورد استفاده قرار می‌دهد، اما در نامه‌نگاری‌های خود با میرزا آقاخان کرمانی، نشان می‌دهد که خیلی پایبند چنین مرام‌هایی نیست و در وصیت‌نامه خود نیز بیان می‌کند که مرا به شیوه مسلمانان دفن نکنید. از این رو به نظر می‌رسد او در عمل گرایشات اسلامی را مورد توجه قرار نمی‌داده است، همچنین هیچ‌یک از علمای آن دوران نیز مراوده‌ای با ملکم‌خان نداشته‌اند.

وی ادامه داد: یوسف‌خان مستشارالدوله و میرزا ملکم‌خان نواندیشانی هستند که به سمت نوگرایی دینی حرکت کرده و از ظرفیت‌های دینی برای رشد و تجدد ایران استفاده می‌کنند.

این پژوهشگر تاریخ خاطرنشان کرد: میرزا ملکم‌خان نیز با وجود اینکه اعتقادی به مبانی اسلام نداشته، در خصوص اسلام سیاسی، لزوم انقلاب، ولی عظمی و… سخن می‌گفته است. به گونه‌ای که تلاش می‌کرده است اسلام حزب‌ الله و اسلام حزب‌ الشیطان را مقابل یکدیگر قرار دهد و در جهت ابزار ظهور نوگرایی دینی در ایران و در قالب دین و تجدد و دین و سیاست تلاش می‌کرده است.

ادامه مطلب
برای افزودن دیدگاه کلیک کنید

یک پاسخ بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

فرهنگی و هنری

پیکر کفشچیان مقدم در خواجه ربیع مشهد به خاک سپرده شد

منتشر شده

در

توسط

پیکر کفشچیان مقدم در خواجه ربیع مشهد به خاک سپرده شد
تصویری از مراسم خاکسپاری مرحوم اصغر کفشچیان مقدم

مراسم تشییع پیکر اصغر کفشچیان مقدم ـ هنرمند و مدرس دانشگاه ـ که در روزهای گذشته به دلیل عوارض ناشی از ابتلاء به ویروس کرونا درگذشت، امروز برگزار شد.

 پیکر این هنرمند و پژوهشگر، چهارشنبه ـ بیست و یکم مهر ماه ـ در آرامگاه خواجه ربیع مشهد با حضور خانواده، دوستان و جمعی از مسئولان فرهنگی هنری و همکارانش به خاک سپرده شد.

این مراسم که طبق اعلام قبلی مهدی کفشچیان، فرزند آن هنرمند از ساعت ۱۰ صبح امروز در شهر مشهد شروع شد، ساعاتی قبل به پایان رسید.

مهدی کفشچیان در متنی که در صفحه اینستاگرام خود منتشر کرده، ضمن تشکر از تمام افرادی که در این مدت برای پدرش دعا کرده‌اند، این چنین نوشته است: «امیدوارم بتوانم مثل پدرم قوی باشم و درست زندگی کنم.»

به گزارش ایسنا، اصغر کفشچیان مقدم، هنرمند و پژوهشگر معاصر بود که حضور پررنگی در فضای آکادمیک کشور داشت. این هنرمند که در سال ۱۳۴۲ در شهر مشهد متولد شده بود، به دنبال عوارض ناشی از ابتلاء به ویروس کرونا روز دوشنبه، نوزدهم مهر ماه درگذشت.

 

منبع: ايسنا

ادامه مطلب

فرهنگی و هنری

خبرنگار تا کجا اجازه افشاء دارد؟

منتشر شده

در

توسط

خبرنگار تا کجا اجازه افشاء دارد؟

در روزهای اخیر، افشاگری‌های یک خبرنگار در رابطه با استخدام‌های غیرقانونی در وزارت نفت، بار دیگر این پرسش را در ذهن برخی ایجاد کرده که آیا چنین افشاگری‌هایی اساسا جزو وظایف ذاتی یک خبرنگار محسوب می‌شود و در کل مرز میان پیگیری و طرح مطالبات مردمی و ورود به حریم خصوصی کجاست؟

 چندی پیش یک خبرنگار در صفحه توییتر خود اعلام کرد که به سبب افشاگری‌هایش در رابطه با استخدام‌های غیرقانونی در وزارت نفت، این وزارتخانه از او شکایت کرده است. موضوعی که به سرعت در رسانه‌ها منعکس شد و حمایت کتبی و شفاهی چند نماینده مجلس از این خبرنگار را نیز به دنبال داشت. در همین راستا نماینده اهواز در مجلس در توییتر خود نوشت: «نفس عمل شکایت از خبرنگاران آن هم کسانی که پیگیر مطالبه حقوق مردم و امر به‌ معروف هستند، ناپسندیده است. خبرنگاران چشم بینای مردم و مسئولان هستند و ما از این عزیزان حمایت می‌کنیم.»

و البته در ادامه مازیار هوشمند، رییس خانه مطبوعات با انتشار توییتی اعلام کرد وزارت نفت شکایت خود از خبرنگار خوزستانی و سایر شکایت‌ها از رسانه‌ها را پس گرفته است.

برای بررسی ابعاد این قضیه از دریچه علم روزنامه‌نگاری که سال‌هاست در مراکز علمی و آموزشی دنیا تدریس شده و کتاب‌ها و مقالات زیادی را به خود اختصاص داده است، با یکی از اساتید ارتباطات به گفت‌وگو نشستیم و از او خواستیم تا چهارچوب حرفه‌ای که برای یک خبرنگار جهت افشای حقایق و تخلفاتی که درون یک سازمان یا نهاد در جریان است و یا تخلفات فردی مسوولان و متولیان سازمان‌های مختلف کشور، ترسیم می‌شود را برایمان تبیین و تشریح کند.

امیدعلی مسعودی ـ استاد ارتباطات ـ  در ابتدا درباره حرفه خبرنگاری و مسوولیت این قشر از جامعه به ایسنا گفت: در دنیای امروز و از خیلی قبل‌تر از زمانی که در اروپا‍ انقلاب‌های رهایی بخش به ویژه انقلاب مشروطه انگلستان و بعد، انقلاب فرانسه اتفاق افتاد، بخش‌هایی از مطالبات مردم آزادی‌هایی بود که در سطح جامعه ایجاد شد. رسانه‌ها رکن چهارم آزادی هستند. ما قوه قضائیه، مقننه و مجریه را داریم معمولا رکن چهارمی هم هست که کارهایی که این سه قوه انجام می‌دهند را گزارش می‌کند یا درخواست‌های مردم را به آن‌ها منتقل می‌کنند. مطبوعات و خبرنگاران، همیشه پل ارتباطی میان مردم و مسوولان هستند؛ از طرفی نظرات مردم را به سمع و نظر مسوولان رسانده و از طرفی اقداماتی که مسوولان می‌خواهند انجام دهند را به گوش مردم می‌رسانند.

این استاد دانشگاه با طرح این پرسش که «حال اگر اقدامات مسوولان ما اشکال داشته باشد آیا رکن چهارم می‌تواند این مشکلات را مطرح کند؟» ادامه داد: قانون اساسی کشور ما گفته است مطبوعات در بیان مطالب آزاد هستند مگر اینکه مخالف حکم شرع و قانون باشد. وقتی که مشکلی در جامعه ایجاد می‌شود و این مشکل تکرار می‌شود، به طور طبیعی خبرنگار این حق را دارد که جلوی این تکرار را بگیرد؛ البته به صورتی که مستنداتش قوی و قابل استناد باشد.

خبرنگار تا کجا اجازه افشاء دارد؟

 

او یکی از مرزبندی‌هایی که برای خبرنگاران در افشای اخبار و اطلاعات وجود دارد را امنیت ملی و نظامی عنوان کرد و گفت: گاهی مواقع بعضی اطلاعات و اخبار به امنیت جامعه مربوط می‌شود؛ هم امنیت فکری هم امنیت نظامی. به جز این، مانع دیگری نداریم و اگر جایی تشخیص دادیم کسی خلاف کرده و اگر این خلاف ادامه پیدا کند و باعث ضرر و زیان به جامعه شود، اینجا دیگر وظیفه خبرنگار است که جلوی ضرر و زیان به جامعه را بگیرد. از طرفی هم باید مطمئن باشد، خبری نیست که اگر منتشر شود خدایی نکرده خطر امنیتی یا اخلاقی داشته باشد. بنابراین با حفظ محدودیت‌های قانونی، نقد و بررسی یا ارائه گزارش درباره اشکالاتی که در سه قوه دیگر هست، توسط خبرنگار، هیچ اشکالی ندارد. حضرت امام خمینی(ره) هم می‌گفتند اگر اشکالی هست به من بگویید؛ مقام معظم رهبری هم همیشه از نقد و انتقاد سازنده دفاع کرده‌اند. هر مطلبی که به آگاهی جامعه و اصلاح امور کمک کند، به نظر من عقلانی است که منتشر شود تا فرد خطاکار خودش را اصلاح کند و اگر مستحق مجازات باشد، مجازات شود. اما در بحث سیاسی و نظامی، باید محدوده‌های حفظ امنیت ملی را حتما مد نظر قرار دهیم.

مسعودی درباره حریم خصوصی و ضرورت رعایت این حریم توسط خبرنگاران توضیح داد: ما حق نداریم وارد حریم خصوصی اشخاص شویم. ولی وقتی شخصی از حریم خصوصی خودش به حریم دیگری تجاوز می‌کند، بحث فرق می‌کند. مثلا در یک اداره درست است که رییس هست، حراست هم هست، ولی میز و کشوی یک کارمند حریم خصوصی‌اش است و کسی به جز با حکم قانون حق ندارد آن را تفتیش کند. عکس‌های خصوصی که افراد در جایی منتشر نکرده و یا به صورت خصوصی منتشر کرده‌اند، بحث ازدواج و فرزند همه مصادیق حریم خصوصی است. اما اگر فرزندان یک شخص کار خلاف قانونی در سطح جامعه انجام دهند، آن دیگر حریم خصوصی نیست.

او نکته‌ای دیگری را هم به خبرنگاران گوشزد کرد و افزود: مسئله دیگری که خیلی مهم است این است که ما باید تفاوت میان متهم و مجرم را بشناسیم. متاسفانه بعضی از مطبوعات این فاصله را خیلی کم کرده‌اند. متهمِ پرونده ای که هنوز به آن رسیدگی نشده را نمی‌توانیم مجرم بنامیم.

مسعودی در ادامه با اشاره به افشاگری خبرنگار خوزستانی و اینکه خبرنگاران تا چه اندازه مجاز به افشاگری هایی از این دست هستند، توضیح داد: گاهی مسوولی خطایی می‌کند و آن خطا، خطای راهبردی و خلاف فرهنگ اسلامی و عرف جاری است. در مورد افشاگری خبرنگار خوزستانی، در شرایطی که مردم در تنگنا هستند و بسیاری از جوانان ما داوطلب هستند تا شغلی پیدا بکنند، ما می بینیم که به راحتی و بدون رعایت ضوابط و معیارها افرادی استخدام می‌شوند؛ در اینجا حق الناس از بین رفته است. البته خبرهایی که خبرنگار می‌دهد باید مستند باشد و درج اخبار کذب خودش خلاف قانون است. هر جایی خبرنگار اسناد و مدارکی از تخلفاتی را می بیند مجاز به افشاگری است اما محدودیت دیگری هم وجود دارد و آن محدودیت اخلاقی و محدودیت امنیتی است. گاهی نیز خلافی صورت می گیرد اما قبل از رفتن به دادگاه خبرنگار نباید آبروی شخص را ببرد و باید از طریق مراجع قضایی اقدام کند.

خبرنگار تا کجا اجازه افشاء دارد؟

 

این استاد ارتباطات درباره شکایت احتمالی سازمان ها از خبرنگاران افشاگر، عنوان کرد: اشکالی ندارد می‌توانند شکایت کنند. وقتی دادگاه تشکیل می‌شود دادگاه هیئت منصفه دارد و مثل دادگاه‌های معمولی نیست. هیئت منصفه مدارک و مستندات خبرنگار را می‌بینند. باید به دو سوال جواب بدهند یکی اینکه آیا خبرنگار مجرم است؟ که اگر مستندات کامل باشد مجرم شناخته نمی‌شود؛ دوم اینکه اگر مجرم است آیا مستحق تخفیف است؟ اگر ببینند دفعه اولش است و مستنداتش کافی نبوده مستحق کاهش جرائم هم می‌شود و در نهایت جرائم سبکی برایش در نظر گرفته می‌شود.

او دلیل بروز چنین اتفاقاتی را ارتباط ضعیف روابط عمومی‌ها با خبرنگاران دانست و در این زمینه توضیح داد: خبرنگاران به جامعه آگاهی می‌دهند. ما نباید حرمت خبرنگار را بشکنیم. این مسایل باید میان روابط عمومی و رسانه ها حل شود. متاسفانه رابطه روابط عمومی ها با خبرنگاران ضعیف است و هر دو طرف به یکدیگر اعتماد ندارند. اگر این فضا را درست کنیم به طوری که روابط عمومی ها خبرنگاران را از خودشان بدانند و خبرنگاران هم به روابط عمومی ها به عنوان منابعی موثق اعتماد داشته باشند، ما دچار این مشکلات نمی شویم. مثلا خبرنگار خوزستانی می‌توانست به خود وزیر این مساله را اطلاع دهد تا وزیر بلافاصله مساله را اصلاح کند. البته ما الان نمی دانیم آیا در این مورد خاص، این مسیر طی شده است یا نه. ولی در کل خبرنگار، به عنوان یک شهروند مشکل را به اطلاع  آن سازمان یا نهاد می‌رساند و بعد به عنوان یک خبرنگار تعقیب و پیگیری می‌کند. ما گزارش های پیگیرانه هم داریم. خبرنگار خورستانی می‌توانست به روابط عمومی وزارت نفت مراجعه کند اگر جواب نمی دادند هم مستنداتش بیشتر می‌شد.

مسعودی پس گرفتن شکایت وزارت نفت از خبرنگار را اقدامی عاقلانه عنوان کرده و افزود: اینکه شکایت را پس گرفتند دو حالت دارد؛ یا شأن و جایگاه رسانه را محترم شمرده اند و یا اینکه فکر کرده اند که ممکن است خودشان محکوم و خبرنگار تبرئه شود. در هر صورت همین که شکایتشان را پس گرفته اند به نظرم آن اعتمادی که از دست داده بودند را می توانند به دست بیاورند.

او در پایان عنوان کرد: خبرنگاران مثل پزشکان، معلمان و حقوقدانان کار فکری می‌کنند؛ کارشان اطلاع رسانی است. باید شأن خبرنگار را حفظ کنیم بسیاری از خبرنگاران ما در جبهه های دفاع مقدس یا حین انجام وظیفه به شهادت رسیدند؛ بنابراین شأن و جایگاه بالایی در جامعه ما دارند و اهل قلم هستند. من امیدوارم که ارتباط بین رسانه‌ها و مسوولان نظام آنقدر قوی باشد که به یکدیگر کمک کنند. مطبوعات هم مشکلات خودشان را دارند و ان شاءالله که با همکاری یکدیگر مشکلات را حل کنند.

خبرنگار تا کجا اجازه افشاء دارد؟
امیدعلی مسعودی ـ استاد ارتباطات

منبع: ايسنا

ادامه مطلب

فرهنگی و هنری

خانه پدری فروغ فرخزاد به تملک شهرداری درآمد

منتشر شده

در

توسط

خانه پدری فروغ فرخزاد به تملک شهرداری درآمد

خانه پدری فروغ فرخزاد پس از چند سال کش و قوس سرانجام به تملک شهرداری درآمد و کارهای مرمت و بازسازی آن آغاز خواهد شد.

 دست کم از سال ۱۳۹۱ زمزمه‌های تخریب خانه پدری فروغ فرخزاد (شاعر معاصر متولد ۱۳۱۳ و درگذشته ۱۳۴۵) واقع در انتهای کوچه خادم آزاد در محله امیریه تهران توسط مالکان این خانه شنیده می‌شد که در سال ۱۳۹۷ بار دیگر قوت گرفت. در پی این موضوع شهرداری تهران  قول‌هایی برای حفظ این خانه  داد و سازمان وقت میراث فرهنگی هم مهرماه همان سال خبر داد که خانه به ثبت ملی رسیده است. اما وضعیت این خانه در یکی‌ دو سال اخیر نامشخص بود و پیگیری‌هایی برای حفظ آن وجود داشت تا این‌که سرانجام به تملک شهرداری درآمد.

دیانا قوقاسیان، همسر مهرداد فرخزاد (برادر فروغ فرخزاد) که پیگیر کارهای خانه پدری فروغ فرخزاد بوده است به ایسنا می‌گوید: کارهای تملک روز چهارشنبه (۲۲ مهرماه) به انجام رسید و توانستند خانه را بگیرند زیرا کسی که ساکن بود، سخت می‌خواست بلند شود. قبلا هم کارهای ثبت ملی این خانه انجام شده است و ان‌شاءالله از  هفته آینده کارهای مرمت خانه آغاز و به زودی به روی علاقه‌مندان باز می‌شود.

او می‌افزاید: قرار شد کارهای مرمت توسط سازمان زیباسازی شهرداری تهران و با نظارت من انجام شود، زیرا تقریبا آخرین کسی هستم که همه مسائل را می‌داند.  همسر من کوچک‌ترین فرد خانواده بود و دائم به آن خانه می‌رفتیم، توضیحات را داریم، از قبل هم نقشه اولیه را برای شهرداری آماده کرده‌ام و امیدوارم خانه هرچه زودتر به روز اول برگردد و موزه‌ای شود برای آیندگان.

عروس خانواده فرخزاد درباره جزئیات این خانه موزه و این‌که آیا اشیاء باقی‌مانده از فرخزادها در این خانه به نمایش گذاشته خواهد شد مانند اتفاقی که برای خانه موزه «سیمین و جلال» افتاد بیان می‌کند: تقریبا چیزی نمانده است.  این خانه شبیه خانه سیمین و جلال نخواهد شد و مقداری متفاوت‌تر خواهد بود. چیزی نمانده که به عنوان چیدمان منزل باشد؛ در حد عکس و مدارک خواهد بود.

کوی خادم آزاد در محله امیریه تهران متشکل از دو کوچه‌ به هم متصل است که یکی به خیابان مولوی امروز می‌رسد و دیگری به خیابان ولیعصر؛ «خیابان دراز لکه‌های سبز». خانه‌ پدری فروغ فرخزاد درست در نقطه‌ اتصال این دو کوچه قرار گرفته است.

«کوچه‌ای هست که قلب من آن را

از محله‌های کودکی‌ام دزدیده‌ست» (فروغ فرخزاد/ تولدی دیگر)

به گفته‌ پوران فرخزاد (شاعر و پژوهشگر فقید و خواهر فروغ فرخزاد)، سروان محمد فرخزاد، پدرشان (که بعد سرهنگ شد)، این خانه را سال‌ها پیش در میان باغی در این کوچه بنا کرده بود.

منبع: ايسنا

ادامه مطلب

برترین ها