با ما همراه باشید

فرهنگی و هنری

ضرورت افتتاح ۶۵ سینما در روزهای کرونایی چیست؟

منتشر شده

در

ضرورت افتتاح ۶۵ سینما در روزهای کرونایی چیست؟

مدیرعامل موسسه بهمن سبز درباره افتتاح ۶۵ سینمای تازه‌تاسیس از سوی حوزه هنری و ضرورت ایجاد آن در شرایط فعلی سینماها گفت: این طرح نتیجه یک مطالعه فنی و تحقیقاتی و اساس آن بر تبدیل سالن‌های فرسوده و تک‌پرده قدیمی به پردیس‌های چندمنظوره و چندپرده مجهز است تا علاوه بر احیای سینماهای ماندگار سالن‌های سینمایی برای دوران پساکرونا بازطراحی شوند.

حوزه هنری به تازگی از آغاز به کار ۶۵ سالن سینمایی جدید خبر داده است که از روز شنبه، ۹ مرداد به عنوان پایان مرحله نخست طرح توسعه به ناوگان اکران می‌پیوندند.

سیدمصطفی حسینی – مدیرعامل موسسه «بهمن سبز» – که کار توسعه سینماهای حوزه هنری را برعهده دارد، درباره ضرورت افتتاح ۶۵ سینمای تازه‌تاسیس در شرایط کرونایی و رکود سینماها به ایسنا گفت: این طرح از پس یک مطالعه فنی و تحقیقاتی بیرون آمده است. اساس این طرح بر تبدیل سالن‌های فرسوده و تک‌پرده قدیمی به پردیس‌های چندمنظوره و چندپرده مجهز است، تا در این مسیر ضمن حفظ و احیای سینماهای ماندگار در کشور، سینماها را برای دوران پساکرونا بازطراحی کرد.

او در پاسخ به این‌که وضعیت پیش‌آمده از پاندمی چه افقی را پیش ‌روی سینماداران خواهد گذاشت توضیح داد: سینماداری در ایران نیاز به تحول دارد. از سال‌ها پیش به دلایل مختلفی نظیر لزوم تنوع اکران همزمان چند فیلم و برخورداری سالن‌ها از امکانات روز مطابق نیاز مخاطبان، به مرور سینماهای قدیمی تک‌سالنه متروکه و از مدار اقتصادی اکران خارج شدند. لذا اتفاقا به دلیل همین نیاز به تحول برای دوران پساکرونا که مخاطب دیگر به راحتی و صرفا برای تماشای فیلم به سینما نخواهد آمد، مدل‌های جدید توسعه و روندهای آتی سینماها در دنیا اقتضا می‌کند تا سینماها در قالب یک مجموعه فرهنگی- تفریحی به پردیس‌های مجهز چندمنظوره تبدیل شوند. این سیاست کلی حوزه هنری است که به عنوان یک نهاد با ماموریت فرهنگی، با برنامه‌ریزی برای مخاطب خانواده و کودک، زیرساخت‌های فرهنگی را در سراسر کشور توسعه دهد.

حسینی درباره زمان شروع طرح مورد اشاره گفت: این طرح پیش از کرونا و در شهریور ۱۳۹۸ کلید زده شد، اما وقتی با بحران کرونا روبه‌رو شدیم سعی کردیم اتفاقا از آن به عنوان یک فرصت، نهایت استفاده را ببریم و طی همین مدت با سرمایه‌گذاری بخش خصوصی و قراردادهایی در قالب BOT اتفاقا به شهرهای کم‌برخوردار و فاقد سینما توجه جدی کنیم. امروز به‌جز یک سینما، تمامی ۶۵ سالن احیا و ساخته‌شده در فاز یک طرح توسعه ما، در شهرستان‌ها واقع شده‌اند. لذا افزایش سرانه فرهنگی استان‌ها و بهره‌برداری فرهنگی از بناهای فرهنگی سیاست کلی ما بوده است.

او ادامه داد: واقعیت آن است که ما در ایران با حجم انبوهی از مردمی روبه‌رو هستیم که سالن در دسترس‌شان نیست. تهران را نگاه نکنید؛ در ایران به ازای هر ۲۰۰ هزار نفر یک سالن داریم، در حالی که این عدد در دنیا به ازای هر ۲۰ هزار نفر است. ما اکنون برای نخستین بار در شهر سقز در استان مرزی کردستان، اولین سینما را پس از انقلاب در قالب یک پردیس با سه سالن احداث کرده‌ایم.

این مدیر حوزه هنری در خصوص آینده این سالن‌ها و احتمال بازگشت رونق به سینما گفت: این اقدامات اتفاقا در راستای احیا و بازگشت سینما به چرخه رونق است. ما طی یک سال و نیم اخیر تنها در حوزه‌های سخت‌افزاری متمرکز نبودیم، بلکه به قدر توان خود برنامه‌های نرم‌افزاری زیادی برای زنده نگه داشتن سینماها و بازگشت دوباره رونق به آن‌ها را اجرا کرده‌ایم. ما در حوزه هنری در تمام یک سال و نیم گذشته با روشن نگه داشتن چراغ سینماهای خود در سخت‌ترین شرایط علی‌رغم تعطیلی سینماهای بخش خصوصی، ارائه طرح «بازگشت به سینما» برای تأمین و پخش فیلم‌های جدید، اقدامات صنفی بسیار با مکاتبات و طرح مطالبات سینماداران در جلب حمایت دولت و ستاد ملی کرونا برای تغییر گروه شغلی سینما، تسویه دیون صاحبان فیلم‌ها از فروش، نمایش عمومی فیلم خود یعنی «دیدن این فیلم جرم است» برای تزریق روح تازه به سینما و پخش فیلم‌هایی نظیر «آبادان یازده ۶۰»، «مدیترانه» و به‌زودی «پوست» نشان دادیم احیای سینما از دغدغه‌های ماست.

حسینی در پایان بیان کرد: همه می‌دانیم کار سختی در پیش داریم، اما امیدواریم با تلاش و همدلی خود اهالی سینما، بتوانیم با تزریق واکسن و ریشه‌کن کردن ویروس کرونا به زودی به شرایط عادی بازگردیم. لازمه‌ این کار این است که برای آن روز برنامه داشته و آماده باشیم. سینما برای ما شغل و یک دغدغه فرهنگی است و نگاه ما به آن با هدف افزایش گستره‌ نفوذ این هنر، توسعه مخاطبان آن و ارتقای سطح خدمات‌دهی است.

ادامه مطلب
برای افزودن دیدگاه کلیک کنید

یک پاسخ بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

فرهنگی و هنری

چرا خیابانی به نام منوچهر نوذری نشد یا یک تندیس از او نساختند؟

منتشر شده

در

توسط

چرا خیابانی به نام منوچهر نوذری نشد یا یک تندیس از او نساختند؟

منوچهر آذری همزمان با شانزدهمین سالروز درگذشت زنده‌یاد منوچهر نوذری از همکاری‌اش در برنامه رادیویی به یادماندنی «صبح جمعه با شما» گفت و از همکاری با این هنرمند فقید و دیگر هنرمندان قدیمی یاد کرد.

منوچهر آذری در گفت‌وگویی با ایسنا، با بیان اینکه زنده‌یاد منوچهر آذری تافته‌ی جدا بافته بود، گفت: او هنرمندی بسیار خوش ذوق بود. در بداهه و تداعی معانی، بسیار عالی بود. در دوبله بی‌نظیر بود، در رادیو بی‌نظیر بود، در تلویزیون و سینما بی‌نظیر بود. او فیلمساز و کارگردان بود. تئاتر بازی می‌کرد که کِیف می‌کردی. هنرمندی بود که تا الانی که ما می‌بینیم، لنگه‌اش را پیدا نکرده‌ایم. او جایگزین ندارد.

آذری در ادامه اینچنین گفت: شما برای اینکه یک دانشمند، یک نخبه، یک معلم و یک گزارشگر بگردی و پیدا کنی که واقعا درست باشد، باید سال‌ها صبر کنی تا مادر بزاید و دورانش بگذرد تا بشود نوذری. اسم و یاد منوچهر نوذری بله که خوب است اما چرا یک تندیس از او درست نکردند؟ چرا یک خیابان به نامش نکردند؟ چرا یک تمبر از او نزدند؟

آذری از همکاری‌اش با مرحوم نوذری در «صبح جمعه با شما» یاد کرد و گفت: ما در آن زمان که «صبح جمعه با شما» خیلی گرفته بود با هم همکاری داشتتیم. آقای نوذری که همان تیپ معروف «آقای ملون» و تیپ‌های دیگری را هم داشتند. آقای شیشه‌گران، آقای توکل و خود من بودیم، آقای جاویدنیا، آقای بیوک میرزایی، مهران امامیه و همچنین از دوبلورها آقای اکبر منانی، آقای ربیعی، افضلی و حتی جناب آقای منوچهر اسماعیلی بود. زمانی مردم رادیو گوش می‌دادند و کار خوب نوشته می‌شد. آقای شیشه‌گران خوب می‌نوشتند و همچنین حضور آقای سعید توکل.

به گزارش ایسنا، منوچهر نوذری کار خود در تلویزیون را در برنامه‌ای به نام «هزار برگ، هزار رنگ» که کاری از گروه کودک و نوجوان شبکه اول بود، آغاز کرد. تهیه‌کننده‌ این برنامه مهناز میرجهانگیری و کارگردان هنری آن حسین فردرو بود. مرحوم نوذری در اواخر عمرش مدتی هم اجرای برنامه‌ «صندلی داغ» را بر عهده گرفت؛ از آخرین کارهای او هم می‌توان به برنامه‌ای رادیویی با عنوان «پنج‌شنبه شنیدنی» اشاره کرد.

این هنرمند فعالیت خود در عرصه‌ی سینما را در سال ۱۳۳۸ با فیلم‌هایی مانند «امیر ارسلان نامدار» آغاز کرد و در ادامه در فیلم‌های «گوهر شب چراغ»، «خیالاتی»، «کوچه‌ اقاقیا»، «عصای پیر»، «باجناق‌ها»، «چند می‌گیری گریه کنی» و «تهران ساعت بیست» به ایفای نقش پرداخت.

او از اواسط مهر ماه ۸۴ به دلیل عوارض قلبی، کلیوی و دیابت بین خانه و بیمارستان در رفت‌ و آمد بود. از اویل آذر ماه به دنبال عفونت کلیوی در بخش دیالیز بیمارستان مدرس بستری شد و سپس ۱۶ آذر ۸۴ در سن ۶۹ سالگی درگذشت.

 

ادامه مطلب

فرهنگی و هنری

پیکر کفشچیان مقدم در خواجه ربیع مشهد به خاک سپرده شد

منتشر شده

در

توسط

پیکر کفشچیان مقدم در خواجه ربیع مشهد به خاک سپرده شد
تصویری از مراسم خاکسپاری مرحوم اصغر کفشچیان مقدم

مراسم تشییع پیکر اصغر کفشچیان مقدم ـ هنرمند و مدرس دانشگاه ـ که در روزهای گذشته به دلیل عوارض ناشی از ابتلاء به ویروس کرونا درگذشت، امروز برگزار شد.

 پیکر این هنرمند و پژوهشگر، چهارشنبه ـ بیست و یکم مهر ماه ـ در آرامگاه خواجه ربیع مشهد با حضور خانواده، دوستان و جمعی از مسئولان فرهنگی هنری و همکارانش به خاک سپرده شد.

این مراسم که طبق اعلام قبلی مهدی کفشچیان، فرزند آن هنرمند از ساعت ۱۰ صبح امروز در شهر مشهد شروع شد، ساعاتی قبل به پایان رسید.

مهدی کفشچیان در متنی که در صفحه اینستاگرام خود منتشر کرده، ضمن تشکر از تمام افرادی که در این مدت برای پدرش دعا کرده‌اند، این چنین نوشته است: «امیدوارم بتوانم مثل پدرم قوی باشم و درست زندگی کنم.»

به گزارش ایسنا، اصغر کفشچیان مقدم، هنرمند و پژوهشگر معاصر بود که حضور پررنگی در فضای آکادمیک کشور داشت. این هنرمند که در سال ۱۳۴۲ در شهر مشهد متولد شده بود، به دنبال عوارض ناشی از ابتلاء به ویروس کرونا روز دوشنبه، نوزدهم مهر ماه درگذشت.

 

منبع: ايسنا

ادامه مطلب

فرهنگی و هنری

خبرنگار تا کجا اجازه افشاء دارد؟

منتشر شده

در

توسط

خبرنگار تا کجا اجازه افشاء دارد؟

در روزهای اخیر، افشاگری‌های یک خبرنگار در رابطه با استخدام‌های غیرقانونی در وزارت نفت، بار دیگر این پرسش را در ذهن برخی ایجاد کرده که آیا چنین افشاگری‌هایی اساسا جزو وظایف ذاتی یک خبرنگار محسوب می‌شود و در کل مرز میان پیگیری و طرح مطالبات مردمی و ورود به حریم خصوصی کجاست؟

 چندی پیش یک خبرنگار در صفحه توییتر خود اعلام کرد که به سبب افشاگری‌هایش در رابطه با استخدام‌های غیرقانونی در وزارت نفت، این وزارتخانه از او شکایت کرده است. موضوعی که به سرعت در رسانه‌ها منعکس شد و حمایت کتبی و شفاهی چند نماینده مجلس از این خبرنگار را نیز به دنبال داشت. در همین راستا نماینده اهواز در مجلس در توییتر خود نوشت: «نفس عمل شکایت از خبرنگاران آن هم کسانی که پیگیر مطالبه حقوق مردم و امر به‌ معروف هستند، ناپسندیده است. خبرنگاران چشم بینای مردم و مسئولان هستند و ما از این عزیزان حمایت می‌کنیم.»

و البته در ادامه مازیار هوشمند، رییس خانه مطبوعات با انتشار توییتی اعلام کرد وزارت نفت شکایت خود از خبرنگار خوزستانی و سایر شکایت‌ها از رسانه‌ها را پس گرفته است.

برای بررسی ابعاد این قضیه از دریچه علم روزنامه‌نگاری که سال‌هاست در مراکز علمی و آموزشی دنیا تدریس شده و کتاب‌ها و مقالات زیادی را به خود اختصاص داده است، با یکی از اساتید ارتباطات به گفت‌وگو نشستیم و از او خواستیم تا چهارچوب حرفه‌ای که برای یک خبرنگار جهت افشای حقایق و تخلفاتی که درون یک سازمان یا نهاد در جریان است و یا تخلفات فردی مسوولان و متولیان سازمان‌های مختلف کشور، ترسیم می‌شود را برایمان تبیین و تشریح کند.

امیدعلی مسعودی ـ استاد ارتباطات ـ  در ابتدا درباره حرفه خبرنگاری و مسوولیت این قشر از جامعه به ایسنا گفت: در دنیای امروز و از خیلی قبل‌تر از زمانی که در اروپا‍ انقلاب‌های رهایی بخش به ویژه انقلاب مشروطه انگلستان و بعد، انقلاب فرانسه اتفاق افتاد، بخش‌هایی از مطالبات مردم آزادی‌هایی بود که در سطح جامعه ایجاد شد. رسانه‌ها رکن چهارم آزادی هستند. ما قوه قضائیه، مقننه و مجریه را داریم معمولا رکن چهارمی هم هست که کارهایی که این سه قوه انجام می‌دهند را گزارش می‌کند یا درخواست‌های مردم را به آن‌ها منتقل می‌کنند. مطبوعات و خبرنگاران، همیشه پل ارتباطی میان مردم و مسوولان هستند؛ از طرفی نظرات مردم را به سمع و نظر مسوولان رسانده و از طرفی اقداماتی که مسوولان می‌خواهند انجام دهند را به گوش مردم می‌رسانند.

این استاد دانشگاه با طرح این پرسش که «حال اگر اقدامات مسوولان ما اشکال داشته باشد آیا رکن چهارم می‌تواند این مشکلات را مطرح کند؟» ادامه داد: قانون اساسی کشور ما گفته است مطبوعات در بیان مطالب آزاد هستند مگر اینکه مخالف حکم شرع و قانون باشد. وقتی که مشکلی در جامعه ایجاد می‌شود و این مشکل تکرار می‌شود، به طور طبیعی خبرنگار این حق را دارد که جلوی این تکرار را بگیرد؛ البته به صورتی که مستنداتش قوی و قابل استناد باشد.

خبرنگار تا کجا اجازه افشاء دارد؟

 

او یکی از مرزبندی‌هایی که برای خبرنگاران در افشای اخبار و اطلاعات وجود دارد را امنیت ملی و نظامی عنوان کرد و گفت: گاهی مواقع بعضی اطلاعات و اخبار به امنیت جامعه مربوط می‌شود؛ هم امنیت فکری هم امنیت نظامی. به جز این، مانع دیگری نداریم و اگر جایی تشخیص دادیم کسی خلاف کرده و اگر این خلاف ادامه پیدا کند و باعث ضرر و زیان به جامعه شود، اینجا دیگر وظیفه خبرنگار است که جلوی ضرر و زیان به جامعه را بگیرد. از طرفی هم باید مطمئن باشد، خبری نیست که اگر منتشر شود خدایی نکرده خطر امنیتی یا اخلاقی داشته باشد. بنابراین با حفظ محدودیت‌های قانونی، نقد و بررسی یا ارائه گزارش درباره اشکالاتی که در سه قوه دیگر هست، توسط خبرنگار، هیچ اشکالی ندارد. حضرت امام خمینی(ره) هم می‌گفتند اگر اشکالی هست به من بگویید؛ مقام معظم رهبری هم همیشه از نقد و انتقاد سازنده دفاع کرده‌اند. هر مطلبی که به آگاهی جامعه و اصلاح امور کمک کند، به نظر من عقلانی است که منتشر شود تا فرد خطاکار خودش را اصلاح کند و اگر مستحق مجازات باشد، مجازات شود. اما در بحث سیاسی و نظامی، باید محدوده‌های حفظ امنیت ملی را حتما مد نظر قرار دهیم.

مسعودی درباره حریم خصوصی و ضرورت رعایت این حریم توسط خبرنگاران توضیح داد: ما حق نداریم وارد حریم خصوصی اشخاص شویم. ولی وقتی شخصی از حریم خصوصی خودش به حریم دیگری تجاوز می‌کند، بحث فرق می‌کند. مثلا در یک اداره درست است که رییس هست، حراست هم هست، ولی میز و کشوی یک کارمند حریم خصوصی‌اش است و کسی به جز با حکم قانون حق ندارد آن را تفتیش کند. عکس‌های خصوصی که افراد در جایی منتشر نکرده و یا به صورت خصوصی منتشر کرده‌اند، بحث ازدواج و فرزند همه مصادیق حریم خصوصی است. اما اگر فرزندان یک شخص کار خلاف قانونی در سطح جامعه انجام دهند، آن دیگر حریم خصوصی نیست.

او نکته‌ای دیگری را هم به خبرنگاران گوشزد کرد و افزود: مسئله دیگری که خیلی مهم است این است که ما باید تفاوت میان متهم و مجرم را بشناسیم. متاسفانه بعضی از مطبوعات این فاصله را خیلی کم کرده‌اند. متهمِ پرونده ای که هنوز به آن رسیدگی نشده را نمی‌توانیم مجرم بنامیم.

مسعودی در ادامه با اشاره به افشاگری خبرنگار خوزستانی و اینکه خبرنگاران تا چه اندازه مجاز به افشاگری هایی از این دست هستند، توضیح داد: گاهی مسوولی خطایی می‌کند و آن خطا، خطای راهبردی و خلاف فرهنگ اسلامی و عرف جاری است. در مورد افشاگری خبرنگار خوزستانی، در شرایطی که مردم در تنگنا هستند و بسیاری از جوانان ما داوطلب هستند تا شغلی پیدا بکنند، ما می بینیم که به راحتی و بدون رعایت ضوابط و معیارها افرادی استخدام می‌شوند؛ در اینجا حق الناس از بین رفته است. البته خبرهایی که خبرنگار می‌دهد باید مستند باشد و درج اخبار کذب خودش خلاف قانون است. هر جایی خبرنگار اسناد و مدارکی از تخلفاتی را می بیند مجاز به افشاگری است اما محدودیت دیگری هم وجود دارد و آن محدودیت اخلاقی و محدودیت امنیتی است. گاهی نیز خلافی صورت می گیرد اما قبل از رفتن به دادگاه خبرنگار نباید آبروی شخص را ببرد و باید از طریق مراجع قضایی اقدام کند.

خبرنگار تا کجا اجازه افشاء دارد؟

 

این استاد ارتباطات درباره شکایت احتمالی سازمان ها از خبرنگاران افشاگر، عنوان کرد: اشکالی ندارد می‌توانند شکایت کنند. وقتی دادگاه تشکیل می‌شود دادگاه هیئت منصفه دارد و مثل دادگاه‌های معمولی نیست. هیئت منصفه مدارک و مستندات خبرنگار را می‌بینند. باید به دو سوال جواب بدهند یکی اینکه آیا خبرنگار مجرم است؟ که اگر مستندات کامل باشد مجرم شناخته نمی‌شود؛ دوم اینکه اگر مجرم است آیا مستحق تخفیف است؟ اگر ببینند دفعه اولش است و مستنداتش کافی نبوده مستحق کاهش جرائم هم می‌شود و در نهایت جرائم سبکی برایش در نظر گرفته می‌شود.

او دلیل بروز چنین اتفاقاتی را ارتباط ضعیف روابط عمومی‌ها با خبرنگاران دانست و در این زمینه توضیح داد: خبرنگاران به جامعه آگاهی می‌دهند. ما نباید حرمت خبرنگار را بشکنیم. این مسایل باید میان روابط عمومی و رسانه ها حل شود. متاسفانه رابطه روابط عمومی ها با خبرنگاران ضعیف است و هر دو طرف به یکدیگر اعتماد ندارند. اگر این فضا را درست کنیم به طوری که روابط عمومی ها خبرنگاران را از خودشان بدانند و خبرنگاران هم به روابط عمومی ها به عنوان منابعی موثق اعتماد داشته باشند، ما دچار این مشکلات نمی شویم. مثلا خبرنگار خوزستانی می‌توانست به خود وزیر این مساله را اطلاع دهد تا وزیر بلافاصله مساله را اصلاح کند. البته ما الان نمی دانیم آیا در این مورد خاص، این مسیر طی شده است یا نه. ولی در کل خبرنگار، به عنوان یک شهروند مشکل را به اطلاع  آن سازمان یا نهاد می‌رساند و بعد به عنوان یک خبرنگار تعقیب و پیگیری می‌کند. ما گزارش های پیگیرانه هم داریم. خبرنگار خورستانی می‌توانست به روابط عمومی وزارت نفت مراجعه کند اگر جواب نمی دادند هم مستنداتش بیشتر می‌شد.

مسعودی پس گرفتن شکایت وزارت نفت از خبرنگار را اقدامی عاقلانه عنوان کرده و افزود: اینکه شکایت را پس گرفتند دو حالت دارد؛ یا شأن و جایگاه رسانه را محترم شمرده اند و یا اینکه فکر کرده اند که ممکن است خودشان محکوم و خبرنگار تبرئه شود. در هر صورت همین که شکایتشان را پس گرفته اند به نظرم آن اعتمادی که از دست داده بودند را می توانند به دست بیاورند.

او در پایان عنوان کرد: خبرنگاران مثل پزشکان، معلمان و حقوقدانان کار فکری می‌کنند؛ کارشان اطلاع رسانی است. باید شأن خبرنگار را حفظ کنیم بسیاری از خبرنگاران ما در جبهه های دفاع مقدس یا حین انجام وظیفه به شهادت رسیدند؛ بنابراین شأن و جایگاه بالایی در جامعه ما دارند و اهل قلم هستند. من امیدوارم که ارتباط بین رسانه‌ها و مسوولان نظام آنقدر قوی باشد که به یکدیگر کمک کنند. مطبوعات هم مشکلات خودشان را دارند و ان شاءالله که با همکاری یکدیگر مشکلات را حل کنند.

خبرنگار تا کجا اجازه افشاء دارد؟
امیدعلی مسعودی ـ استاد ارتباطات

منبع: ايسنا

ادامه مطلب

برترین ها